Κάθε επίσκεψη στο Κοιμητήριο πρέπει να λογίζεται ως το καλύτερο άλαλο κήρυγμα. Πόσο μάλλον όταν η επίσκεψη αυτή έχει σαν αφορμή την περιφορά του Επιταφίου την Μεγάλη Παρασκευή.

Χθες, γύρω από τους περισσότερους τάφους στο Δημοτικό Νεκροταφείο Ξάνθης ήταν συγκεντρωμένοι οι οικείοι και οι φίλοι των κεκοιμημένων. Αρκετές εκατοντάδες στο σύνολό τους. Άλλοι βουρκωμένοι, άλλοι σιωπηλοί με κεριά στα χέρια και άλλοι ετοιμάζοντας το θυμιατό για να προσφέρουν θυμίαμα στο πέρασμα του Επιταφίου και του Σταυρού. Ένιωσα σαν οι ζώντες και οι κεκοιμημένοι κάτοικοι της πόλης να μετείχαμε στην ίδια προσευχητική σύναξη. Εμείς προσευχόμασταν για την ανάπαυσή τους και κείνοι παρακαλούσαν για να δούμε οι ζώντες τη ζωή αλλιώς, πριν βρεθούμε κάποτε και μεις κοντά τους.

Φέτος στάθηκα σε ένα διδακτικό παράδοξο που δε θυμάμαι να είχα προσέξει σε προηγούμενες επισκέψεις: Οι τάφοι των ηλικιωμένων συνανθρώπων μας, που τελειώνουν τη ζωή τους στο Γηροκομείο της πόλης, βρίσκονται δίπλα ακριβώς από τον χώρο, ή αλλιώς τη γειτονία, όπου κηδεύονται τα βρέφη και τα νήπια. Η μεταθανάτια συνάντηση εκείνων που κουβάλησαν πάνω τους χρόνια πολλά με τα παιδιά που μόλις έζησαν λίγες ημέρες ή μήνες, αποτελεί διαρκή ενθύμηση πως ο χρόνος δεν μας ανήκει. Σε τούτο το σημείο της συνάντησης ουρανού και γης, τα χρόνια γίνονται νούμερα πάνω στο μάρμαρο, παιχνίδια πάνω στους τάφους ή ρυτίδες στις παλιές και νέες πορσελάνινες φωτογραφίες. Η ίδια πρόσκαιρη χωμάτινη αγκαλιά, όμως, για όλους μας.

Πάνω στο μνήμα ενός μικρού παιδιού καθότανε χθες μια άλλη Παναγία. Μία μάνα που σιωπηρά θρηνούσε την απώλεια του παιδιού της κρατώντας στα χέρια της ένα παιχνίδι. Τα στοιχεία στον τάφο άφηναν να εννοηθεί πως το παιδί έζησε μόλις μία μέρα και πως σήμερα θα βρίσκονταν στην εφηβεία. Και όμως, η εικόνα αυτή της θρηνωδούσας γυναίκας έδειχνε πως μπορεί ο χρόνος να μην μας ανήκει αλλά την ίδια στιγμή δεν μπορεί να ορίσει το βάθος, τη διάρκεια και την αγάπη των ανθρώπινων σχέσεων.

Ελπίζω και προσεύχομαι αυτή η μάνα, όπως και οι άλλες οικογένειες που συγκεντρώθηκαν γύρω από τους μικρούς τάφους, τους στολισμένους με πασχαλινά αυγά, να μετέχουν στην αποψινή Αναστάσιμη χαρά με την ελπίδα πως τα παιδιά τους ήδη την προγεύονται. Καλό Πάσχα και Καλή Ανάσταση!

 

 

Ο Νίκος Κοσμίδης, είναι εταίρος του Κέντρου Οικουμενικών, Ιεραποστολικών και Περιβαλλοντικών Μελετών «Μητροπολίτης Παντελεήμων Παπαγεωργίου» (CEMES).