Με την ευλογία του Θεού αξιωθήκαμε και αυτόν τον Σεπτέμβριο να ζήσουμε το θαύμα της έκπληξης των μεγαλείων Του. Και η έκπληξι αυτή δεν είναι άλλη από την είσοδο στο νέο εκκλησιαστικό έτος, σε μια νέα περίοδο για την ατελείωτη ζωή της Εκκλησίας. Η ίδια η Εκκλησία χρησιμοποιεί τον χρόνο, το ανθρώπινο αυτό δημιούργημα, για να οικοδομήσει μέσα σε αυτόν την ετοιμασία του ανθρωπίνου προσώπου αλλά και όλης της κτίσης για τα έσχατα, για τη Βασιλεία του Θεού.

Ο χρόνος, λοιπόν, γίνεται εργαλείο της Εκκλησίας για την πορεία προς τον Ουρανό. Τούτο, όμως, καθόλου δεν σημαίνει πως ο χρόνος για τον Θεό είναι δεσμευτικός. Επεμβαίνει στον χρόνο για να αποκαλύψει σε αυτόν το Θέλημά Του και μάλιστα σε όσους Του χαρίζουν και του αποκαλύπτουν πρώτοι τις επιθυμίες της ζωής τους. Έτσι συνέβη στη ζωή των Ιωακείμ και της Άννης οι οποίοι εκούσια αποκάλυψαν προς Κύριον την οδό τους. Ο Θεος εισάκουσε τις προσευχές τους και στήριξε πάνω στην ισχυρή ελπίδα της εμπιστοσύνης τους το σχέδιο της σωτηρίας του κόσμου. Δυο άνθρωποι έγιναν οι πρόξενοι μιας γέννησης που θα γεννούσε με το Πνεύμα το Άγιο τον Σωτήρα, τον Σαρκωμένο Λόγο του Πατρός. Ούτε το προχωρημένο της ηλικίας ούτε άλλη παράμετρος εμπόδισαν τον Θεό να εκφραστεί μέσα από τον χρόνο και να μπει μέσα στον χρόνο ως Θεός και άνθρωπος για να μας λυτρώσει.

Η δική μας αντιμετώπισι του χρόνου έχει συνήθως ολέθριες συνέπειες. Ο άνθρωπος εκμεταλλεύεται την έμφυτη αναζήτησι ζωής που διαθέτει ώστε να πορεύεται και να ενεργεί σαν να μην πρόκειται να φθαρεί μέσα στον χρόνο. Πορεύεται και ζει με σπατάλη του χρόνου προς το κακό. Κλείνεται στον εγωισμό του και ψιθυρίζει στον εαυτό του και στους γύρω του την ανομία του, την αφροσύνη του να νικήσει τον χρόνο, την φιλοδοξία του να κερδήσει χρόνο όχι φυσικά για να εργάζεται για τη δόξα του Θεού αλλά για να δουλεύει εργάτης στην πονηρία του. Έτσι ο χρόνος από όπλο δικαιοσύνης γίνεται νάρκη που απασφαλίζεται απο τη μεθυστική νάρκη του ανθρώπου για  ικανοποίησι και τελικά μπορεί να τον καταστρέψει.

Ο Θεός είναι ο δημιουργός αυτής της αποκάλυψης που ονομάζεται χρόνος. Και η έκπληξι συνίσταται στο ότι ο άνθρωπος αποκαλύπτει μέσα σε αυτόν την πίστι του προς τον αληθινό Θεό ώστε να τρέχει πίσω από το Θέλημά Του. Η Γέννησι της Παναγίας μας, η πρώτη εορτή του νέου εκκλησιαστικού έτους, η αρχή των γεννήσεων που σχετίζονται με το Θεανδρικό πρόσωπο του Κυρίου, είναι ο αρτιότερος συνδυασμός εμπιστοσύνης στον Θεό και έκπληξης. Στα πέτρινα τοπία του Χοζεβά εδραιώθηκε η πίστι του Ιωακείμ, στα δάκρυα της Άννης υποχώρησε το τείχος που χώριζε Θεό και άνθρωπο, στο πρόσωπο της Μαρίας αναγεννήθηκε η ελπίδα και στη ζωή της Εκκλησίας έμεινε από τον Χριστό Άγιος ο χρόνος για να αγιάζονται σε αυτόν όσοι τιμούν τα μεγαλεία Του.