Στην ευαγγελική περικοπή της Κυριακής γίνεται λόγος για την θεραπεία του δούλου ενός εκατοντάρχου από τον Χριστό.

   Σε τι συνίσταται η πίστη του εκατοντάρχου στον Χριστό; Βλέπει έναν άνθρωπο και πιστεύει Αυτόν ως Θεό. Βλέπει τον ασθενούντα δούλο του και πιστεύει στον παντοδύναμο Ιατρό. Βλέπει τον δοκιμαζόμενο από τις θλίψεις δούλο του και πιστεύει στον Κύριο, που φέρεται σπλαχνικά σε κάθε θλίψη. Βλέπει την ασθένεια και πιστεύει, ελπίζει στην θεραπεία.

   Αυτήν την πίστη του την εκδηλώνει ταπεινά λέγοντας ότι ο οίκος του δεν είναι σε θέση να υποδεχθεί τον Χριστό. Επίσης αρκείται στον παντοδύναμο Αυτού λόγο. Ο εκατόνταρχος δεν απαιτεί, αφήνεται στην πίστη του, παραδίδεται στον Χριστό, εμπιστεύεται Αυτόν και επέρχεται η θεραπεία όχι ως αμοιβή, αλλά ως φυσική συνέπεια της πίστης. Μαζί με την πίστη ο εκατόνταρχος δείχνει και ταπεινοφροσύνη παρακαλώντας τον Χριστό και μάλιστα παρακαλεί κάποιον που ανήκει σε υπόδουλο σε αυτόν έθνος. Αυτήν την ταπείνωση δέχεται ο Χριστός, ο οποίος δεν ξεχωρίζει ανθρώπους εξαιτίας της εθνότητας τους και της κοινωνικής θέσεως τους.

   Εμείς σήμερα εμπιστευόμαστε τον Χριστό ; Αντιθέτως εύκολα κλεινόμαστε στις πέντε αισθήσεις μας και στο παρόν. Πιστεύουμε σε ότι γευόμαστε, σε ότι βλέπουμε, σε ότι ακούμε. Πιστεύουμε στα γεγονότα του παρόντος. Αναρωτιόμαστε πώς να παραδεχτούμε τον Θεό, πώς να πιστεύσουμε σε Αυτόν, τον οποίο δεν μπορούμε να δούμε, και να αγγίξουμε ; Πώς να παραδεχτούμε την ευσπλαχνία, την παντοδυναμία του Θεού αφού τα οδυνηρά γεγονότα του παρόντος φανερώνουν κατά την κρίση μας, την αδυναμία, και ασπλαχνία του και αναρωτιόμαστε που είναι η δικαιοσύνη του Θεού ;. Βλέπουμε αδικίες, σκληρότητα. Αυτά όλα φανερώνουν έλλειψη πίστης.

   Ο εκατόνταρχος αφέθηκε παραδόθηκε στην μακροθυμία του Χριστού εμπιστεύτηκε Αυτόν και το αποτέλεσμα ήταν η θεραπεία. Πολλά γεγονότα στην ζωή μας σήμερα είναι δείγματα της μακροθυμίας του Θεού. Τα γεγονότα στην ζωή του ανθρώπου κρίνονται αφού πρώτα  πραγματοποιηθούν, κρίνονται στο μέλλον και όχι στο παρόν.

   Αυτήν την προοπτική του μέλλοντος δίνει η Εκκλησία με την λειτουργική της πραγματικότητα. Λειτουργική πραγματικότητα που δείχνει την απόλυτη εμπιστοσύνη του ανθρώπου στον Χριστό, προκειμένου να υπάρξει η θεραπεία πρωτίστως του άλλου, του αδελφού μας, όπως έκανε και ο εκατόνταρχος, ο οποίος ζητούσε την θεραπεία του δούλου αδελφού του και εξαιτίας αυτής της αναζήτησης βρήκε την δική του πίστη, την εμπιστοσύνη του στον Σωτήρα Χριστό.

   Έτσι και εμείς σήμερα πρέπει να πραγματοποιούμε αναζήτηση της πίστη μας μέσα από την διακονία μας προς τους άλλους, τους πολίτες όλου του κόσμου, προβάλλοντας «την θυσιαστικήν αγάπην του Εσταυρωμένου Κυρίου ως την μόνην οδόν προς ένα κόσμον ειρήνης, δικαιοσύνης, ελευθερίας μεταξύ των ανθρώπων και των λαών », όπως διετράνωσε η Αγία και Μεγάλη Σύνοδος της Ορθοδόξου Εκκλησίας τον Ιούνιο του 2016, στοχεύοντας στην εκκλησιοποίηση των πάντων και στην αληθινή πίστη προς τον Θεό όλων των ανθρώπων, η οποία αληθινή πίστη είναι η θυσιαστική αγάπη για τους άλλους.