Ήταν ένα προσκύνημα μνήμης. Μια προσευχή για την ανάπαυση των ψυχών 25 νέων αγοριών και κοριτσιών της Ίμβρου που βρήκαν τραγικό θάνατο, ως επιβάτες δύο πλοίων που ναυάγησαν, τον Ιούλιο του 1950 και τον Ιούλιο του 1955 αντίστοιχα, στην αγριεμένη θάλασσα ανοικτά του Πύργου, επίνειου του Σχοινουδίου, βυθίζοντας στο πένθος τους κατοίκους της αιγαιοπελαγίτικης νήσου. Ήταν ένα χρέος των κατοίκων της Ίμβρου, των ξενιτεμένων παιδιών της που επιστρέφουν τα καλοκαίρια στην πατρώα γη, των φίλων επισκεπτών του καταπράσινου νησιού και ασφαλώς του πλέον διακεκριμένου τέκνου της, του Ίμβριου Πατριάρχη της Οικουμένης Βαρθολομαίου, να τιμήσουν τη μνήμη τους σε μια πράξη που υπογραμμίζει την ακατάλυτη σχέση των ζωντανών με τους κεκοιμημένους αδελφούς.

«Ἡ στρατευομένη τοπική Ἐκκλησία τοῦ νησιοῦ μας καί ἡ θριαμβεύουσα ἐν οὐρανοῖς ἑνώνονται στήν ἁγία Μαρίνα τοῦ Σχοινουδιοῦ γιά νά προσευχηθοῦν γιά τά παλληκάρια καί τίς κοπέλλες μας πού πρόωρα καί ἄδικα χάθηκαν στά νερά τοῦ Αὔλακα τόν Ἰούλιο τοῦ 1950 καί ξανά τόν Ἰούλιο τοῦ 1955, πρίν ἀπό 65 καί 60 χρόνια ἀντίστοιχα», σημείωσε εμφανώς συγκινημένος στην ομιλία του Οικουμενικός Πατριάρχης, μετά την επιμνημόσυνη θεία λειτουργία που τέλεσε το περασμένο Σάββατο στο Σχοινούδι και στην οποία συμμετείχαν ο επιχώριος Μητροπολίτης Ίμβρου και Τενέδου Κύριλλος και ο έτερος Ίμβριος Μητροπολίτης Μύρων Χρυσόστομος, παρουσία πλήθους πιστών.

«Δέν εἶχαν ἔλθει οἱ μαῦρες μέρες τοῦ 1964 . Ζούσαμε ἀμέριμνοι, κατά τά πατροπαράδοτα ἔθιμά μας, φτωχοί ἀλλά εὐτυχισμένοι, ξεχασμένοι ἀπό τόν ὑπόλοιπο κόσμο σέ αὐτήν τήν ἄκρη τῆς γῆς, ὅμως τίμιοι νυκοκυραῖοι μέ τά πανηγύρια μας, μέ τίς ξωμεριές μας, μέ τά κοπάδια μας, μέ τούς ἔρωτες τῶν νέων μας καί τά βιολιά καί τά σαντούρια πού συνοδεύουν τούς γάμους των, μέ τήν παραδοσιακή εὐσέβεια καί τήν προσήλωσί μας στήν πίστι τῶν πατέρων μας, εὔγλωττη ἔκφρασι τῆς ὁποίας ἀποτελοῦν τά πολυάριθμα ἐξωκκλήσια μας. Ἔτσι λοιπόν ὄμορφα καί καλά, ἥσυχα καί εἰρηνικά ζούσαμε οἱ Ἴμβριοι σ’ αὐτή τή «Μικρή Πατρίδα», θυμήθηκε ο Πατριάρχης και συνέχισε: «Κι΄ἐνῶ ὅλα κυλοῦσαν σ’αὐτούς τούς ρυθμούς τῆς ζωῆς μας ἐδῶ στό νησί, μιά μέρα τοῦ Ἰουλίου τοῦ 1950 ἕνα μαῦρο χαμπάρι διαδόθηκε ἀπό τή μιά ἄκρη τοῦ στήν ἄλλη, κι’ ἀργότερα σ’ ὅλη τήν Ἰμβριακή διασπορά, ὅτι στόν Πύργο τήν παραμονή τῆς Ἁγίας Ἄννης, πνίγηκαν δέκα ἕξη νέοι καί νέες καί ἔτσι τό πανηγῦρι τοῦ Πύργου μετατράπηκε «σέ ἕνα βουβό καί πένθιμο πανηγῦρι». Ἤμουν τότε 10 ἐτῶν. Στο χωριό μου, καί μάλιστα στήν ἡλικία μου, τό Σχοινούδι μᾶς ἦταν σχεδόν ἀπρόσιτο. Ἔτσι ἀμυδρά μόνον ἄκουσα γιά τήν τραγωδία ἐκείνη καί ἀργότερα διάβασα περισσότερα στό περιοδικό «ΙΜΒΡΟΣ», τοῦ ὁποίου ἤμουν φανατικός ἀναγνώστης ἀπό μικρός. Ὅμως, ἤμουν πλέον μεγαλύτερος καί ἤμουν μαθητής τῆς Χάλκης ὅταν συνέβη τό δεύτερο παρόμοιο δυστύχημα τίς ἴδιες μέρες καί στόν ἴδιο τόπο τόν Ἰούλιο τοῦ 1955. Ὁ Γέροντας Μελίτων ἀπουσίαζε στήν Πόλι. Ἐγώ μέ τόν ἀείμνηστο π. Σπυρίδωνα Δαμδᾶ πού τόν ἀντικαθιστοῦσε εἴμασταν στή Μητρόπολι ὅταν κατέφθασε ἡ θλιβερή εἴδησι ἀπό τό Σχοινοῦδι μέ τήν ἐπιπρόσθετη πληροφορία ὅτι μεταξύ τῶν θυμάτων ἦταν καί ὁ Δημητρος Πινηρός, τελειόφοιτος τῆς Θεολογικῆς μας Σχολῆς. Τον Δημητρό πού εἶχε στή Χάλκη τίς ἐξετάσεις τοῦ Ἰουνίου τόν ἀποχαιρέτισα φεύγοντας στό τέλος τοῦ Μαΐου καί μέ εἶπε «Καλή ἀντάμωσι Δημητρό, στήν Ἴμβρο σέ κανένα μῆνα». Αὐτή ἡ συνάντησίς μας ἐπέτρωτο νά γίνῃ ἐδῶ στήν Ἁγία Μαρίνα ὅταν ἐκεῖνος ἔκειτο ἐκτάδην στό φέρετρό του μαζί μέ τά ἄλλα παλληκάρια καί τίς κοπέλλες μας κι’ ἐγώ μέ τούς ἄλλους πενθηφοροῦντες συμπατριῶτες μας, μέσα σέ ἀτμόσφαιρα  θρήνου, κοπετοῦ, ἀνείπωτου βουβοῦ πόνου, καθ΄ἥν στιγμήν δέν εἶχαν κλείσει ἀκόμη οἱ πληγές ἀπό τό προηγούμενο δυστύχημα τοῦ ’50 πού εἶχε συνταράξει τούς ἀπανταχοῦ Ἰμβρίους».

Συγκινημένος ο Πατριάρχης ανέφερε πως μετά το δυστύχημα επισκεπτόταν κάθε φορά που επέστρεφε στην Ίμβρο τον τάφο του μακαριστού Δημητρίου Πινηρού και τη χαροκαμένη μητέρα του κυρά-Καλλιόπη. «Τώρα εἶναι χρόνια πού ἔχει φύγει καί ἡ κυρά-Καλλιόπη. Τόν συνάντησε, τόν ἀγκάλιασε καί τόν φίλησε τον Δημητρό της ἐκεῖ στόν ἄλλο κόσμο. Ἐγώ συνεχίζω νά ἐπισκέπτωμαι τόν τάφο του κάθε φορά πού ἔχω τήν εὐλογία νά πατῶ τό χῶμα τῆς Πατρίδας. Σήμερα, ἀδελφοί μου, ὅλοι μαζί γυρίζουμε πίσω καί θυμούμαστε», είπε ο Οικουμενικός Πατριάρχης.

«Σήμερα ζοῦμε σέ μιά τέτοια ἀτμόσφαιρα θύμησης, πόνου, προσευχῆς, νοσταλγίας, διαβεβαίωσης τῶν ἀγαπημένων μας ἐκείνων ὅτι δέν τούς ξεχάσαμε παρά τά ἑξήντα καί τά ἑξήντα πέντε χρόνια πού πέρασαν ἀπό τα μοιραῖα ἐκεῖνα τῆς δεκαετίας τοῦ ΄50. Τούς ὀφείλαμε τό σημερινό πανιμβριακό μνημόσυνο διότι ὅλοι αὐτοί πού ἄδικα χάθηκαν τότε στήν ἄνοιξι τῆς ζωῆς τους εἶναι δικοί μας. Καί τούς σκεπάζει ἡ δική μας γῆ ἐν τῇ προσδοκίᾳ τῆς κοινῆς ἀναστάσεως. Σήμερα, αὐτοί πού ἔφυγαν ἔτσι ἀναπάντεχα καί τραγικά στό ταξίδι τοῦ οὐρανοῦ καί οἱ ἄλλοι συμπατριῶτες πού εἰρηνικά ἐκοιμήθησαν στά μετέπειτα χρόνια, καί ἐμεῖς «οἱ ζῶντες οἱ περιλειπόμενοι» συναντώμεθα μέσα στό μυστήριο τῆς ζωῆς καί τοῦ θανάτου», πρόσθεσε ο Οικουμενικός Πατριάρχης.

Αμέσως μετά το Τρισάγιο που έψαλλε ο Οικουμενικός Πατριάρχης στον τάφο του Δημητρίου Πινηρού και το αιωνία η μνήμη που έψαλλε ενώπιο του τάφου κάθε θύματος των δύο ναυαγίων, εν πομπή με τους Ιεράρχες, τον κλήρο και τον πιστό λαό έριξαν λίγα λουλούδια στη θάλασσα από την προκυμαία, κοντά στον Ιερό Ναό. Όπως είπε αυτά τα λουλούδια της Ιμβριακής γης αποτελούν «ἕνα χαιρετισμό θύμησης, ἀγάπης καί νοσταλγίας ἀπό ἐμᾶς τούς ζωντανούς στούς πεθαμένους».

H χειροτονία του νέου Επισκόπου Αλικαρνασσού

Μια ημέρα μετά, την Κυριακή, ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος ο οποίος προεξήρχε της θείας λειτουργίας στην οποία συμμετείχαν ο οικείος Μητροπολίτης Ίμβρου και Τενέδου Κύριλλος και ο Επίσκοπος Αμορίου Νικηφόρος, Ηγούμενος της Πατριαρχικής και Σταυροπηγιακής Μονής Βλατάδων Θεσσαλονίκης, τέλεσε τη χειροτονία του Επισκόπου Αλικαρνασσού, τέκνου της Ιμβριακής γης.

Κατά την τέλεση της χειροτονίας ο Οικουμενικός Πατριάρχης μετονόμασε τον νέο Επίσκοπο από Νικόλαο σε Αδριανό.

Στην Πατριαρχική Θεία Λειτουργία, που τελέστηκε στον Μητροπολιτικό Ναό της Παναγίας, παρέστησαν ο Έπαρχος της νήσου κ.Muhittin Gurel καθώς και ο δήμαρχός της κ. Unal Cetın, Άρχοντες του Θρόνου, η κυρία Φωτεινή Τομαή, Επικεφαλής της Υπηρεσίας Διπλωματικού και Ιστορικού Αρχείου του Υπουργείου Εξωτερικών της Ελλάδος, η κυρία Gülay Barbarosoğlu, πρύτανις του Πανεπιστημίου Boğaziçi Üniversitesi, συνοδευόμενη από τους Αντιπρυτάνεις Καθ. Ayşe Mumcu καί Fikret Adaman. οι Πρόεδροι του Συλλόγου Ιμβρίων Αθηνών και της Ιμβριακής Ενώσεως Μακεδονίας-Θράκης, κκ Πάρις Ασανάκης και Παύλος Σταματίδης, κληρικοί και πλήθος πιστών, κατοίκων της Ίμβρου και αποδήμων τέκνων της που επέστρεψαν στην πατρώα γη για το καλοκαίρι.

 Το Σάββατο, παραμονή της εορτής της Αγίας Παρασκευής τελέσθηκε ο Εσπερινός στο Ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στο χωριό  Γλυκύ και μετά την Απόλυση χειροθέτησε με το οφφίκιο του Άρχοντος Υπομνηματογράφου της Μ. του Χριστού Εκκλησίας τον ίμβριο ιατρό καρδιολόγο  Χριστοφόρο Σωφρονίου εις αναγνώριση της πολυσχιδούς προσφοράς του στην ιατρική επιστήμη και στην Εκκλησία γενικότερα.