Συμφώνως με το σημερινό ευαγγέλιο οι εννέα ευεργετηθέντες λεπροί από τον Χριστό έδειξαν αδιαφορία και αχαριστία μετά από την δωρεά, παρότι πριν επιζητούσαν διακαώς την ευεργεσία..

   Ένας όμως μετά από την δωρεά έπεσε μπροστά στα πόδια του Χριστού και ευχαριστούσε Αυτόν.

   Αυτός ο ένας είναι δικαιότερος προς τον Χριστό από τους πολλούς γιατί « εξοφλώντας » θα λέγαμε το γραμμάτιο της ευεργεσίας με την ευχαριστία, αλλά και ευτυχέστερος από τους πολλούς γιατί του δίνεται η αφορμή να πεί ένα βαθύ ευχαριστώ και να γίνει ευτυχής.

   Αλλά και στην σημερινή ζωή αυτός που ευεργετείται και ευγνωμονεί είναι δίκαιος και ευτυχής.

   Δίκαιος προς τον ευεργετήσαντα, διότι η ευεργεσία οσονδήποτε κρυφά και δωρεάν και αν γίνεται από τον ευεργέτη, είναι οφειλή, την οποία λαμβάνεις δωρεάν και εξοφλείς τουλάχιστον ενώπιον του ευεργέτου όταν διακατέχεσαι από την αίσθηση της ευγνωμοσύνης. Όταν όμως είσαι αχάριστος αρνείσαι να « εξοφλήσεις » την οφειλή. Παράδειγμα : είσαι φίλος και ευεργετήθηκες από τον φίλο σου, πρέπει να εκφράσεις όπως μπορείς και αναλόγως της δωρεάς την ευγνωμοσύνη σου, είσαι παιδί και από τους γονείς σου πήρες ότι υλικό έχεις, τότε όχι μόνο θα πεις ευχαριστώ, αλλά έχεις μεγάλη υποχρέωση να δώσεις και εσύ από τα πολλά που σου έδωσαν, λίγα όταν αυτοί γεράσουν. Είσαι πιστός και οφείλεις στον Θεό τα πάντα θα ευχαριστείς τον Θεό σου στην προσευχή.

   Επομένως άνθρωπος, ο όποιος ντρέπεται να πει στους φίλους του ευχαριστώ, αμελεί το χρέος του προς τους γονείς, δεν ευχαριστεί τον Θεό είναι αχάριστος και άδικος.

   Αυτός που ευγνωμονεί είναι δικαιότατος προς εκείνους, οι οποίοι τον ευεργέτησαν, αλλά είναι και ευτυχέστατος είτε λάβει την δωρεά, είτε αφού ευχαριστήσει αρνηθεί. Εξάλλου το ευχαριστώ αυτό καθεαυτό είναι μεγάλη ευτυχία. Προσέξτε τον εαυτό σας όταν λέτε το ευχαριστώ στον φίλο σας, στον Θεό τότε λάμπει το πρόσωπο σας. Οσο περισσότερους λόγους βρίσκετε για να ευχαριστείτε τους ανθρώπους τόσο ευτυχέστεροι γίνεστε.

   Αλλά και το έργο του ευεργέτη είναι δύσκολο και ηρωικό θα λέγαμε. Έχει δύο μεγάλους κίνδυνους την αχαριστία και την έκδηλη ευγνωμοσύνη. Με τη μία θίγεται ο ευεργετών και με την άλλη κολακεύεται.

   Η αχαριστία θίγει, όταν σου φερθούν αχάριστα τότε οργίζεσαι και καταφέρεται εναντίον του ανθρώπου που ευεργέτησες. Ο Χριστός όμως ενώπιον των αχαρίστων λεπρών, των θεραπευμένων από Αυτόν ούτε καταράστηκε αυτούς, ούτε μετανόησε για το καλό που τους έκαμε. Είπε μόνον οι άλλοι που είναι ; Δεν έμεινε αναίσθητος στην αχαριστία, αλλά δεν έβρισε αυτούς, ούτε μετανόησε για το καλό που τους έκαμε. Έτσι και εμείς ας κάνουμε το καλό και ας το ρίξουμε στο γυαλό. Ας μην γινόμαστε δυστυχείς αγανακτώντας αν ο άλλος φάνηκε αχάριστος.

   Αλλά και πολλές φορές η ευγνωμοσύνη κολακεύει τον εγωισμό μας. Έξαλλου στο καλό που κάνουμε συντελούν πολλοί παράγοντες Γι’ αυτό και δεν πρέπει να φερόμαστε εγωιστικά. Αυτός είναι και ο μεγαλύτερος κίνδυνος να νομίζουμε ότι ο ευεργετηθείς είναι υποχρεωμένος να μας ευχαριστήσει, και όταν μας ευχαριστεί ο συνάνθρωπός μας για το καλό που του κάναμε στον εσωτερικό μας κόσμο δημιουργούνται μεθύσια εγωισμού και αυταρέσκειας. Ο Χριστός στον ευγνωμονούντα Αυτόν λεπρό φέρθηκε ευγενικά και είπε : η πίστη σου σε έσωσε. Η ευγνωμοσύνη είναι προϊόν της βαθύτερης πνευματικής καλλιέργειας του άλλου. Τελικά πρέπει να είμαστε προσεκτικοί στους κινδύνους της ευεργεσίας μας και να μην καυχόμαστε για αυτήν, αλλά όπως όλη μας την υπάρξη την αναφέρουμε στην εκκλησιαστική σύναξη έτσι και κάθε πράξη ευεργεσίας πρέπει να την τελούμε σε αναφορά με την Θεια Ευχάριστα και να δίνουμε στους άλλους αυτά που τους ανήκουν όπως δίνουμε στον Χριστό τα δικά Του από τα δικά Του, διότι ευτυχέστερος είναι εκείνος που δίνει και όχι εκείνος που παίρνει. Εκείνος που επιζητεί την χαρά του διπλανού του και όχι την δική του.