Πριν ή μετά από κάθε γιορτή η σκέψι περιστρέφεται γύρω από το νόημα ή τα πρόσωπα που πρωταγωνιστούν. Αυτή η σκέψι είναι η πρώτη μορφή κοινωνίας με τους αδελφούς και πατέρες μας οι οποίοι προηγήθηκαν στην πίστι. Σε μια Εκκλησία όπου οι πάντες και τα πάντα Χριστός καταργούνται όλα όσα θυμίζουν θάνατο η απόστασι, η μοναξιά, η έλλειψι κοινωνίας, με τον ίδιο τον θάνατο να περιμένει τη σειρά του να καταργηθεί στη Δευτέρα Παρουσία.

Με τον τρόπο αυτό μάθαμε οι Χριστιανοί να γνωρίζουμε και το περιεχόμενο αλλά και τα πρόσωπα κάθε εορτής. Όχι ως απλοί θεατές αλλά ως συμμετέχοντες, ως κοινωνοί, ως μύστες. Έτσι το νόημα αυτών των εορτών ανακυκλώνεται ευχάριστα σε όλη τη διάρκεια του χρόνου, ξετυλίγεται, ενώ οι Άγιοι δεν είναι για εμάς ιερά τέρατα και υπερφυσικά όντα, αλλά είναι οι φίλοι μας, είναι οι πρόγονοί μας οι πνευματικοί που είχαν την ίδια εμπειρία με εμάς απλώς νωρίτερα με τις ίδιες, όμως, συνθήκες, με τους προβληματισμούς, με τις δυσκολίες που μόνο στη μορφή μπορεί να διαφέρουν. 

Μιλώντας για τους Αποστόλους του Χριστού έρχεται στη θύμησι η πρώτη επαφή με τα πρόσωπά τους από τις διηγήσεις στα σπίτια και στο σχολείο. Ίσως αυτό να συνέβαλε να ξέρουμε ποιά ήταν η ζωή και ποιό το έργο του καθενός από αυτούς αλλά η αληθινή επαφή μαζύ τους, όπως και με κάθε Άγιο, συντελείται μέσα στη ζωή της Εκκλησίας. Είναι Αποστολική η Εκκλησία μας. Τα βήματά μας σίγουρα πατούν πάνω στις οδοιπορίες τους. Ο πλους της πίστης μας είναι ασφαλής χάρις στα δικά τους ναυάγια. Τα δόγματα περιγράφηκαν επειδή εκείνοι μετέφεραν τον Χριστό στα Έθνη. Οι προσευχές μας στις αγωνιώδεις τις δικές τους βρίσκουν στήριγμα. Τα αίματα, οι ομολογίες, τα βασανιστήρια, οι ασκητικοί κόποι, τα δάκρυα, η μετάνοια των Αγίων αλλά και των σε κάθε εποχή αγωνιζομένων περιγράφηκαν πρώτα στις Πράξεις και στις Επιστολές εκείνων. Η Θεολογία μας ξεκουράζεται κάτω από το δένδρο της παρρησίας και του πόθου τους για τον Ιησού Χριστό.

Σήμερα πολλοί λένε ότι λείπει ο Αποστολικός ζήλος, το φρόνημα, η ορμή, η διάθεσι για τον ευαγγελισμό του κόσμου. Το πιθανότερο είναι πως το Πνεύμα του Θεού, το Οποίο σίγουρα και απόλυτα δεν λείπει αλλά συγκροτεί, όπως είδαμε, τον Θεσμό της Εκκλησίας, εμπνέει με διαφορετικό τρόπο κάθε φορά εκείνους που είναι οι διάδοχοι των Αποστόλων να συνεχίσουν το θείο έργο. Αυτός ο Αποστολικός ζήλος που αποκαλύπτει το μεγαλείο και την αρραγή ενότητα της Εκκλησίας μας φάνηκε στην Αγία και Μεγάλη Σύνοδο, τη μνήμη της οποίας επιτελούμε την περίοδο αυτή. Και δεν υπάρχει καταλληλότερος τρόπος για να δικαιωθούν τα Αποστολικά βήματα από τη Σύνοδο αυτή μέσα σε έναν κόσμο που διψά για Ζωή χωρίς να το ξέρει. Η διαφορετικότητα στον χαρακτήρα ακόμη και των Πρωτοκορυφαίων, οι συνθήκες της Αποστολικής Συνόδου, τα πολλά και ποικίλα χαρίσματα του Θεού, ο πειρασμός του κόσμου, όλα επαναλήφθηκαν και αυτή τη φορά καθώς το Χέρι του Θεού οδηγεί το σκάφος της Εκκλησίας. "Φιλώ", λοιπόν, "τα κατα πόλιν δεσμά και τας θλίψεις" σας, Άγιοι Απόστολοι. Φιλώ και τα δικά σου "δεσμά" στις στενές συνειδήσεις και "τας θλίψεις σου" από τους κακόβουλους λογισμούς, Αγία και Μεγάλη Σύνοδε. Φιλώ, όμως, τρις και στοργικά και αμετανόητα, τα δικά σου δεσμά και τις θλίψεις Σου, Μητέρα Εκκλησία, στη διαχρονική Αποστολική μαρτυρία Σου και στο μαρτύριο που διέρχεσαι για να μη λείψει από την πίστι μας κανείς και τίποτε!