Προκαλεί απορία, αν μη τι άλλο, και εγείρει πολλά ερωτηματικά η είδηση, την οποία ανήρτησαν πλείστα όσα ΜΜΕ, ότι η Εκκλησία Γεωργίας κατά την τελευταία συνεδρία της Ιεράς Συνόδου της αποφάσισε να απορρίψει το κείμενο της Ε΄ Προσυνοδικής Πανορθοδόξου Διασκέψεως που αναφέρεται στις «Σχέσεις της Ορθοδόξου Εκκλησίας πρός τον λοιπόν χριστιανικόν κόσμον». Και εξηγούμαι.

Την τελευταία διετία Γεωργιανοί ιεράρχες και κληρικοί, -οι ίδιοι ακριβώς που συνώδευσαν τον Μακαριώτατο Πατριάρχη Γεωργίας Ηλία Β΄ στην πρόσφατη Σύναξη των Ορθοδόξων Προκαθημένων στη Γενεύη (21-28 Ιανουαρίου 2016)-,  συμμετείχαν ενεργώς στις συνεδρίες της Ειδικής Επιτροπής η οποία, εντολή των Προκαθημένων το 2014, ήταν επιφορτισμένη με την ευθύνη επιμελείας ή αναθεωρήσεως των προς την Αγίαν και Μεγάλην Σύνοδον προωθουμένων κειμένων. Όπως είχαν ενεργό ρόλο και στις εργασίες της Ε΄ Προσυνοδικής Διασκέψεως τον Οκτώβριο του 2015, όπου, αφού «μας έψησαν το ψάρι στα χείλη» κατά την λαϊκή έκφραση, επέτυχαν την συμπερίληψη στο εν λόγω κείμενο ουκ ολίγων θέσεών τους, τις οποίες θεωρούσαν σημαντικές ή απαραίτητες.

Υποτίθεται πως οι Γεωργιανοί Αντιπρόσωποι άμα τη επιστροφή των στην Τιφλίδα ενημέρωσαν τον Σεπτό Προκαθήμενό τους και την περί αυτόν Σύνοδον περί των διατρεξάντων στην Διάσκεψη αυτή και ότι ενεχείρισαν σ΄αυτούς τα υπ΄αυτής εκπονηθέντα κείμενα. Αν η Εκκλησία Γεωργίας είχε όντως αντιρρήσεις ως προς το περιεχόμενο του συγκεκριμένου αυτού κειμένου, ώφειλε να το δηλώσει στην τελευταία προ της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου Σύναξη των Ορθοδόξων Προκαθημένων. Αυτό όχι μόνο δεν συνέβη, αλλά, τοὐναντίον, ο Πατριάρχης Γεωργίας απεδέχθη το κείμενο και το συνυπέγραψε ομού μετά των λοιπών Προκαθημένων. Ούτως εχόντων των πραγμάτων, μπορεί κανείς να διερωτηθεί προς τι η παλινδρόμηση αυτή, μάλιστα δε το άκομψο «άδειασμα» του καλού κἀγαθού Πατριάρχου Ηλία Β΄;

Είναι αξιοπαρατήρητο ότι την πολύκροτη περί απορρίψεως του εν λόγω κειμένου είδηση, που χαιρέτισαν με άκρατο ενθουσιασμό παντός είδους «αντι-Συνοδικοί», ανασκεύασε προ ημερών η Γεωργιανή Ορθόδοξος Θεολόγος Δρ Ταμάρα Grdzelidze, επί πολλά έτη (2001-2013) στέλεχος του Τμήματος «Πίστις και Τάξις» του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών (ΠΣΕ), νυν δε Πρέσβυς της Γεωργίας στο Βατικανό. Με σημείωμα στο προσωπικό της Facebook παρατηρεί ότι ουδέν κείμενο απερρίφθη από την Γεωργιανή Σύνοδο, διευκρινίζουσα ότι εκείνο που απεφασίσθη είναι η περαιτέρω μελέτη του εν λόγω κειμένου (και εκείνου που αφορά στο «Μυστήριο του Γάμου»), από μια «ομάδα εργασίας» θεολόγων, η οποία μεταπασχαλίως θα υποβάλει στην Ιεραρχία τα πορίσματά της διά τα περαιτέρω. Ενδιαφέρουσα, πάντως, είναι η αιχμή της Δρος Grdzelidze ότι η Συνοδική αυτή απόφαση εμφανίσθηκε διαστρεβλωμένη (distorted) πρώτα σε ρωσσικά μίντια, στη συνέχεια δε αποτέλεσε την βάση ανάλογων δημοσιευμάτων σε ελληνικά, ρουμανικά και αγγλικά ΜΜΕ.

Ευλόγως, λοιπόν, γεννάται το ερώτημα. Προς τι ο δημιουργηθείς θόρυβος, οι θριαμβολογίες και οι πανηγυρισμοί των «αντι-συνοδικών» παραμονές της συγκλήσεως της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου; Απλή «προβοκάτσια» ή ηθελημένη προσπάθεια αποπροσανατολισμού της κοινής γνώμης; Προς αποφυγήν παρεξηγήσεων θα ήταν ευχής έργον αν η Εκκλησία Γεωργίας με ανακοινωθέν της πληροφορούσε τον κόσμο διά το πώς ακριβώς έχει το πράγμα.

Είναι αλήθεια ότι η πείσμων και σχολαστική συμπεριφορά των Γεωργιανών αδελφών σε Διορθόδοξες Διασκέψεις και Επιτροπές ερεθίζει και δημιουργεί αδιέξοδα. Ωστόσο, τούτο μπορεί να ερμηνευθεί κατά τινα τρόπον υπό το φως των δεινών τα οποία υπέστη η Εκκλησία τους την τελευταία εικοσιπενταετία, συνεπεία των συρράξεων και των γεωπολιτικών ανακατατάξεων στην Αμπχαζία, την Οσσετία και, γενικά, στον ταραγμένο Καύκασο.

Επέστη όμως καιρός να παύσει η συχνάκις επαναλαμβανόμενη επωδός, πως στο Ορθόδοξο στερέωμα η Εκκλησία Γεωργίας είναι η μόνη (μαζί με εκείνη της Βουλγαρίας), που υπερασπίζει σθεναρώς την Ορθόδοξη Πίστη και αποτελεί για τις λοιπές Ορθόδοξες Εκκλησίες «παράδειγμα προς μίμηση». Είναι αλήθεια ότι η Εκκλησία Γεωργίας ανέκαθεν υπήρξε μια συντηρητική, με την θετική της λέξεως σημασία, Εκκλησία, χωρίς όμως να φέρει παρωπίδες και να εμφανίζει δείγματα φανατισμού και θεμελιοκρατίας. Οικεία βουλήσει προσεχώρησε το 1962 στο ΠΣΕ και κατέστη  μέλος του σε ειδική τελετή παρουσία του πολιού Πατριάρχου της Μελχισεδέκ. Επί μία πενταετία (1979-1983), ο νυν Πατριάρχης Γεωργίας υπήρξε ένας συνεπής Πρόεδρος του ΠΣΕ, ενώ το «δεξί του χέρι», ο μακαριστός Μητροπολίτης Σουχούμης Δαβίδ αφήκε την αγαθή μνήμη ενός δραστήριου και γεμάτου ανθρωπιά μέλους της Κεντρικής Επιτροπής τού Διαχριστιανικού αυτού οργανισμού.

Να σημειωθεί ότι ακριβώς ένα χρόνο προτού αποχωρήσει η Εκκλησία Γεωργίας από το ΠΣΕ (και από το «Συμβούλιο Ευρωπαϊκών Εκκλησιών-ΚΕΚ») ο Πατριάρχης Ηλίας Β΄ είχε πραγματοποιήσει επίσημη επίσκεψη στο ΠΣΕ, στα πλαίσια της οποίας είχαν συζητηθεί, μεταξύ άλλων, και οι δυνατότητες επεκτάσεως ενός μακρόπνοου ανθρωπιστικού και αναπτυξιακού προγράμματος της Εκκλησίας του, το οποίο από διετίας ήδη, και με παρότρυνση του Οικουμενικού Πατριάρχου Βαρθολομαίου, ενίσχυε το ΠΣΕ, σε συνεργασία με το «Διεθνές Ορθόδοξο Φιλανθρωπικό Ταμείο» (ΙΟCC) και το διακονικό όργανο της Γεωργιανής Εκκλησίας «Λάζαρος».

Τί συνέβη και όλα ανετράπησαν άρδην εντός ενός έτους; Την απάντηση την έδωσε ο ίδιος ο Πατριάρχης Γεωργίας στο λακωνικό, από 22 Μαΐου 1997, προς τον Γενικό Γραμματέα του ΠΣΕ γράμμα του, με το οποίο κοινοποιούσε την περί αποχωρήσεως απόφαση της Εκκλησίας του. «Επιθυμώ να επιστήσω την προσοχή σας, έλεγε, σ΄ένα σοβαρό πρόβλημα το οποίο προέκυψε ενταύθα. Πρόκειται περί της αρνητικής στην Εκκλησία μας αντιμετωπίσεως της Οικουμενικής Κινήσεως κατά τα τελευταία έτη. Το προβλημα αυτό έλαβε διαστάσεις που απειλούν την Εκκλησία μας με σχίσμα και διαμάχες μεταξύ κλήρου και λαού. Εν όψει της καταστάσεως που δημιουργήθηκε, η Ιερά Σύνοδος της Ορθοδόξου Εκκλησίας Γεωργίας την 20ή Μαΐου 1997 συνεζήτησε το θέμα της συμμετοχής της Εκκλησίας μας στο ΠΣΕ και έλαβε την εξής απόφαση: Δοθέντος ότι συχνά τα συμφέροντα των ορθοδόξων δεν λαμβάνονται υπ΄όψιν[1] και εφ΄όσον τελευταίως παρατηρήθηκε μια τάση προσδόσεως σ΄αυτό κάποιου εκκλησιολογικού χαρακτήρος, η Γεωργιανή Ορθοδοξος Εκκλησία θεώρησε σκόπιμο να αποχωρήσει από το ΠΣΕ».

Είναι ηλίου φαεινότερον και δήλον ποιείται από την σχεδόν απολογητική πρώτη παράγραφο του Πατριαρχικού αυτού γράμματος, ότι η εν λόγω απόφαση δεν έχει να κάμει με την περιφρούρηση της ανοθεύτου Ορθοδόξου Πίστεως και Παραδόσεως. Είναι απλώς συνέπεια των εθνοφυλετικών και πολιτικών εξελίξεων που τάραξαν την Γεωργία μετά την πτώση του Σιδηρού παραπετάσματος. Σχετίζεται με την ανταρσία τεσσάρων γεωργιανών Ηγουμένων και είκοσι περίπου Ιερομονάχων και Μοναχών, οι οποίοι έχοντες μια αθεμελίωτη «κανονική κάλυψη» εκ μέρους των Υπερορίων Ρώσων και των  Κυπριανικών «Ενισταμένων» Παλαιοημερολογιτών της Ελλάδος, και  ενισχυόμενοι ποικιλοτρόπως από πολιτικά κυκλώματα, είχαν αναμιχθεί σε σχέδια  τα οποία αποσκοπούσαν στη δημιουργία πολιτικής αστάθειας στη χώρα, την οποία θα προκαλούσε και η έκπτωση Ηλία του Β΄ από τον Πατριαρχικό Θρόνο. Δεν είναι τυχαίο ότι το προς το ΠΣΕ γράμμα του Πατριάρχου, εστάλη δύο μέρες μετά την πολιορκία του Πατριαρχικού Οίκου από ένοπλους αντικαθεστωτικούς.  

Ουδείς γνωρίζει, βέβαια,  ποιές θα είναι οι  διαθέσεις και τα σχέδια των Γεωργιανών Πατέρων που θα συμμετάσχουν στην Αγία και Μεγάλη Σύνοδο. Δεν αποκλείεται να ακολουθήσουν την μέχρι τούδε γνωστή τακτική  τους. Να δηλώνουν δηλ., καθώς έκαμαν καθ΄όλη τη διάρκεια της προπαρασκευής της Συνόδου, «δεν ψηφίζω διότι τα γραφόμενα δεν εκπροσωπούν την Εκκλησία μου», τορπιλλίζοντας τοιουτοτρόπως την Σύνοδο με πρόσχημα την, άγνωστη στην Ορθόδοξη Συνοδική παράδοση μας, ομοφωνία[2].

Δια τούτο θα ήταν ευχής έργον αν οι Ορθόδοξες εκείνες Εκκλησίες που ασκούν κάποια επιρροή στον χώρο της Ανατολικής Ευρώπης, (και τις οποίες ακολουθούσαν κατά πόδας οι αδελφοί Γεωργιανοί καθ΄ όλη της διάρκεια της προπαρασκευής της Μεγάλης Συνόδου), να έστελναν στην Τιφλίδα ένα μήνυμα ότι μια Εκκλησία όσο και να ΄ναι αιχμάλωτη  θεμελιοκρατικών κύκλων που θέλουν να επιστρέψει η χώρα τους στον μεσαίωνα, είναι αφιλάδελφο να κρατά σε ομηρεία 13 Αυτοκέφαλες Εκκλησίες και τα  ανά την υφήλιο 300 εκατομμύρια Ορθοδόξων πιστών.

 

[1] Το αναπτυξιακό πρόγραμμα του ιδρύματος «Λάζαρος» δεν εξυπηρετούσε άραγε ανάγκες και συμφέροντα της Ορθοδόξου Γεωργίας;

[2] Αν στην Ορθοδοξο συνοδική παράδοση ίσχυε η ομοφωνία, η Εκκλησία της Ελλάδος σήμερα δεν θα είχε ούτε ένα επίσκοπο, δοθένος ότι ουδείς εκλέγεται ομοφώνως!!!!!