Κάθε απώλεια είναι ένα κενό στη ζωή των ανθρώπων που στερούνται τη φυσική θέα ενός προσώπου. Η απώλεια συμβαδίζει με τη βίαιη στέρηση ενός κομματιού της καρδιάς. Και το κενό αυτό επιχειρεί μάταια (;) να αναπληρώσει ο χρόνος μαζί με τη λογική αλλά και τις γλυκές αναμνήσεις.

Όταν πρόκειται για το πρόσωπο της μητέρας οι αναλογίες αλλάζουν πολύ. Το κομμάτι της καρδιάς είναι το μεγαλύτερο, το ακριβότερο, το ιερώτερο. Ο χρόνος το μόνο που κάνει είναι να βοηθά στην υπομονή. Η λογική υποχωρεί. Οι αναμνήσεις αντί να γλυκαίνουν καίνε και σαν δάκρυα καυτές βγαίνουν από τα μάτια. Σε κάθε ηλικία, σε κάθε άνθρωπο, σε όποιο μέρος της γης, η μητέρα είναι η υπόσχεση του Θεού, η φανερή υπόσχεση του Θεού για επίγεια στοργή προς το πλάσμα Του.

Χθες το βράδυ, η μητέρα του μεγάλου αδερφού μου Νίκου, πέταξε για την θέα του Δίκαιου Κριτή. Πέταξε ο ευγενικός και καλοσυνάτος αητός της Βυζαντινής Αρχόντισσας της Μακεδονίας για το Βασίλειο των Ουρανών. Πέταξε η στοργική μάνα, η συνετή οικοδέσποινα, η φρόνιμη σύζυγος. Πέταξε για να βρεθεί κοντά με τον αγαπημένο της Ανδρέα που στις 25 του περασμένου Οκτώβρη έκανε πρώτος το ίδιο ταξίδι.

Αφήνει πίσω μια τεράστια περιουσία. Αφήνει καλά παιδιά και εξαιρετικά εγγόνια. Αφήνει ό, τι οικοδόμησε με την πετρώδη δύναμη και το αίμα της καρδιάς της μαζί με τον αγαπημένο της σύζυγο. Αφήνει πλούτο πολύ στις καρδιές όσων ανέθρεψε και ανέστησε. Αφήνει γλυκιά ανάμνηση σε όσους στο πρόσωπο του γιου της την αγαπήσαμε πολύ! Διότι θέλοντας και μη, η μακαριστή Λευκή Παπαχρήστου, έγινε όσο ήταν ανάμεσά μας μια λευκή περιστερά στα αγαπητικά και σεμνά φτερά της οποίας βρίσκαμε καταφύγιο όλοι όσοι είχαμε ένα κομμάτι καρδιάς λειψό.

Η περιουσία της είναι ανεκτίμητη. Όπως ανεκτίμητη είναι η περιουσία που αφήνει κάθε αφοσιωμένη μητέρα. Κάθε μάνα που φεύγει από αυτήν τη ζωή για να ζήσει επιτέλους με τον Ζωοδότη Κύριο ο Οποίος είναι και το μόνο συμφέρον του ανθρώπου. Εκείνος κρίνει τελικά τις συγκυρίες και τις επιλογές μας και ζυγίζει τα χρόνια μας όσα κι αν είναι αυτά. Για Εκείνον οι ηλικίες δεν έχουν σημασία. Σημασία έχει η καρδιά. Και από καρδιά είχε περίσσευμα η ύπαρξη αυτή.

Με αυτές τις γραμμές, σαν πέταλα από άνθη λευκά έρχομαι κοντά σου, γλυκιά μου κα Λευκή, για να σου ευχηθώ η θέα του Θεού μας να είναι για σένα όντως Λευκή! Να είναι για σένα Ζωή, Φως, Ανάσταση! Να είναι για σένα αιωνιότητα!

Αιώνια σου η μνήμη στην αγκαλιά του αιώνιου και αληθινού Θεού, του προς την Ανάσταση πορευόμενου Ιησού!