"Ύπνος τίμιος εναντίον Κυρίου ο θάνατος των Οσίων αυτού" (Παρακλητική, Απόστιχα Δευτέρας Β΄ήχου)

Επάνω ακριβώς στην ημέρα, όταν στα σπίτια του Θεού, στους Ναούς μας ψαλλόταν το τροπάριο αυτό, λίγοι είχαν υπ΄όψιν ότι ένας ακόμη Όσιος του Θεού, ένας άγιος Ιεράρχης "αναχωρούσε" από τη ματαιότητα αυτού του κόσμου προς το ό,τι αληθινό. "Αρπάχθηκε" κυριολεκτικά από το ανεξερεύνητο θέλημά Του Θεού ίσως για να μην αλλοιωθεί από την κακία η οποία, πολύμορφη, αναζητά να αιχμαλωτίσει το κάλλος κάθε ψυχής που νωπή έχει πάνω της την ενέργεια του Αγίου Πνεύματος.

Έτσι και στην περίπτωση στου Δεσπότη της Κεφαλλονιάς, του Γερασίμου του νεώτερου, του νεώτατου, του λαοφιλούς, του λαοπρόβλητου, του λαοδίδακτου, του φίλου του Θεού. Λίγες μόλις ημέρες μετά την προσωπική του Πεντηκοστή, με το ποίμνιο να δοξάζει τον Κύριο για την ευλογία να έχει προστάτη και ποιμένα σπλάχνο από τα δικά του σπλάχνα, ο Ποιμενάρχης, πριν καν ευλογήσει τις διψασμένες ψυχές του βιάστηκε να ενθρονισθεί στις μαλακές καρδιές τους, πριν ακουμπήσει τους άψυχους θώκους. Στολισμένος με την ηρεμία της Αρχιερατικής συνείδησης ανέβηκε, με το ευάγγελο μήνυμα του Αναστημένου Χριστού, της Κυριακής, του ουρανού τα σκαλοπάτια, αφήνοντας σε άλλους τις κλίμακες της οιακοστροφίας των επίγειων θρόνων.

Άκουγα για τον μακαριστό Δεσπότη χρόνια τώρα. Για το παπά-Γεράσιμο του λαού του Θεού. Τον διάκονο κάθε πιστού. Αυτό, όμως, που τον έκανε οικιακό της ζωής μου ήταν η ομιλία του στη χειροτονία του. Οι σειρές ξεπηδούσαν από το άψυχο χαρτί και οι λέξεις μια μια έβγαιναν από το στόμα του όπως η ευωδία από ένα λιβάνι, αφού προηγουμένως είχαν γίνει βίωμα από την πυρακτωμένη με αγάπη καρδιά του. Ήταν το θυμίαμα του Θεού που το τοποθετούσε κάθε τόσο στη φλόγα της πίστης του για να αποδεικνύεται διαρκώς η αφοσίωσή του στις επιλογές αλλά και για να ευφραίνεται ο κόσμος τον οποίον διακόνησε με τόση αυταπάρνηση και τόση αγαθότητα.

Ταπεινός, σεμνός, αγαθός, πονετικός ο Ιεράρχης της Κεφαλλονιάς πέτυχε πολύ νωρίς να προσελκύσει το Θέλημα του Θεού για εκείνον καθώς αυτό το Θέλημα πίσω από το οποίο έτρεχε σε όλη του τη ζωή τώρα έκρινε πως ήρθε η ώρα του τέλους και της τελείωσης.

Τα δάκρυα των ανθρώπων και ο σπαραγμός του λαού είναι η καλύτερη, η αδιάψευστη μαρτυρία ότι πίσω από το παγερό του Θανάτου  κρύβεται η γλυκιά θαλπωρή της πραγματικής μας πατρίδας. Πίσω από τα κλειστά του μάτια περνούν σαν αστραπή τα αγαπημένα του παιδιά και κάτω από τα ακίνητα χέρια του καλά αντέχει η προσευχή του. Πέρα από το αμίλητό του βοά τώρα ο Θεός ο Ίδιος και το αψεγάδιαστο σχέδιό του που εκτυλίσσεται και μεις μόνο το διαβάζουμε και παλεύουμε με τις δυσκολίες του εγωισμού ενώ ανακουφιζόμαστε στα λίγα, στα μερικά ευχάριστα.

Καλή ανάπαυση, άγιε των Κεφαλλήνων Γεράσιμε, έπειτα από την κοπιαστική ανάγνωση της ζωής σου. Το βιβλίο της Ζωής ανοιχτό θα περιμένει να περιλάβει το όνομά σου. Αιωνία σου η μνήμη Δέσποτα!