Η "Σιωπή" πρόκειται για ένα αξιόλογο φιλμ του Μάρτιν Σκορτσέζε. Οι διωγμοί των χριστιανών στην Ιαπωνία λίγο μετά το 1600  είναι το πλαίσιο του δράματος των ιεραποστόλων, οι οποίοι βυθίζονται μέσα σε ένα κόσμο δύσκολο, αντιφατικό, οδυνηρό. Οι απλοϊκές αντιλήψεις και βεβαιότητες των ιεραποστόλων δοκιμάζονται και διαλύονται όταν αντιμετωπίζουν την πραγματικότητα της Ιαπωνίας. Τα διλήμματα είναι έντονα και δραματικά. Οι συγκρούσεις -κοινωνικές και ψυχικές- είναι πολλές. Ο χριστιανισμός και ο πολιτισμός της Ιαπωνίας φαίνονται δύο πράγματα ασυμβίβαστα, η πίστη στο Θεό και η απουσία του Θεού προξενούν ψυχικά δράματα στους ιεραποστόλους. Η καλή αγγελία του ευαγγελίου είναι μαρτύριο και θάνατος για τους απλούς χωρικούς.  Οι διάλογοι ανάμεσα στον Πορτογάλο ιεραπόστολο και τον Ιάπωνα δικαστή δεν είναι προσχηματικοί, αλλά έχουν βάθος και δύναμη.

Το φιλμ μού φάνηκε πιο θρησκευτικό από το βιβλίο. Το μυθιστόρημα του Σ. Εντο εστιάζει κυρίως πάνω στη δυσκολία ή ασυμβατότητα ανάμεσα στον χριστιανισμό και την Ιαπωνία. Στο φιλμ οι θρησκευτικοί στοχασμοί και μονόλογοι είναι πιο πολλοί. Ο σκηνοθέτης βάζει εκεί και τον δικό του προβληματισμό γύρω από ένα Θεό που απουσιάζει και σωπαίνει μπροστά στον πόνο των πιστών του. Ο θεατής δεν μπορεί παρά να σταθεί με σεβασμό απέναντι σε αυτό το δραματικό βίωμα που καταθέτει ο συγγραφέας του βιβλίου και ο σκηνοθέτης του φιλμ. Τελικά τι θα κάνουν οι ιεραπόστολοι βλέποντας τα βασανιστήρια των χριστιανών; Θα αποστατήσουν. Θα αφομοιωθούν από τον πολιτισμό και τη θρησκεία της Ιαπωνίας. «Η Ιαπωνία είναι ένας βάλτος όπου ο χριστιανισμός δεν μπορεί να πιάσει ρίζες» λέει ο δικαστής.  «Αυτή σε νίκησε πάτερ, όχι εγώ».

Στο τέλος του φιλμ ο σκηνοθέτης αναπτύσσει πιο έντονα τη δική του ερμηνεία. Το κάνει μάλιστα με κάποιο ατόπημα. Βάζει λόγια στο στόμα του Χριστού. Αφού όμως προσεγγίζει τα προβλήματα μέσα από τα βιώματα, τις σκέψεις και τα λόγια των ηρώων του, έτσι θα έπρεπε να συνεχίσει. Δεν δικαιολογείται να βάζει δικά του λόγια στο στόμα του Χριστού. Εξάλλου το θέμα είναι η σιωπή του Θεού. Λίγο παραπάνω σιωπή δεν θα έβλαπτε.

Οι δύο ιεραπόστολοι που επιζούν φαίνονται τσακισμένοι,   βρίσκουν έναν άλλο, δικό τους τρόπο να πιστεύουν στον Θεό, βγαίνοντας από τα όρια της θρησκείας και της Εκκλησίας τους. Ακολουθούν τις δικές τους αντιλήψεις και τα δικά τους φώτα, αυτά της συνείδησής τους. Αφήνουν πίσω τους τη χριστιανική Εκκλησία. Ο δρόμος τους είναι πλέον υποκειμενικός και προσωπικός. Τελικά ο χριστιανισμός και η Εκκλησία διαλύονται στην υποκειμενική ευλάβεια και θρησκευτικότητα; Η Εκκλησία των πιστών δεν αντέχει στην τριβή με την πραγματικότητα, και με τα ερωτήματα της ταλαιπωρημένης συνείδησης;

Ο Σκορτσέζε σε συνεντεύξεις του αναφέρθηκε στα δικά του θρησκευτικά βιώματα, όταν, παιδί τη Νέα Υόρκη, γνώρισε τον καθολικισμό της οικογένειάς του. Εδώ όμως φαίνεται να ακολουθεί το δρόμο αυτών που στην Αμερική ονομάζονται «πρώην καθολικοί», former Catholics. Πρόκειται για εκατομμύρια ανθρώπους που για τον ένα ή τον άλλο λόγο εγκαταλείπουν την καθολική Εκκλησία για να ακολουθήσουν άλλους δρόμους. Φαίνεται ότι για πολλούς Αμερικανούς καθολικούς -και όχι μόνον- είναι δύσκολο έως αδύνατο να δεχθούν ότι υπάρχει μια πλήρης αντικειμενική απάντηση στο ερώτημα της αλήθειας. Ότι μπορεί να υπάρχει μια Εκκλησία,  ανθρώπινος οργανισμός,  κοινότητα που καθοδηγείται από τον Θεό και προσφέρει τη σωτηρία του Θεού στον κόσμο, ότι είναι η Κιβωτός της Αλήθειας και αποκαλύπτει τον προορισμό του ανθρώπου. Ότι διδάσκει κανόνες συμπεριφοράς και ζωής για τους πιστούς της… Η αντίληψη της θρησκείας γίνεται πολύ πιο υποκειμενική σε πολλούς ανθρώπους της εποχής μας. Η οργανωμένη θρησκεία γίνεται δύσκολα αποδεκτή, ιδιαίτερα μια ιεραρχική θρησκεία όπως ο καθολικισμός. Ο σύγχρονος δυτικός άνθρωπος δυσπιστεί πλέον απέναντι σε ανθρώπινους θεσμούς και αναζητά την αλήθεια μόνο μέσα στη συνείδησή του. Αυτός ο υποκειμενισμός στον οποίο καταλήγει το φιλμ – τόσο μακρινός από τον παραδοσιακό χριστιανισμό- διαγράφεται καθαρά και αποτελεί ένα μεγάλο ερώτημα για όσους θρησκεύουν και αναζητούν τον Θεό στη σημερινή εποχή.