Ο Πανοσιολογιώτατος Αρχιμανδρίτης  π. Παντελεήμων Παπασυνεφάκης παρουσίασε πρόσφατα  έναν ερευνητικό άθλο.  Η τυχαία συνάντησή και συζήτησή του με την Φιλιώ Χαϊδεμένου, γνήσιας και ταλαιπωρημένης μικρασιάτισσας γιαγιάς, ήταν  η αφορμή για να ασχοληθεί με την ιστορία του Ναού που άριστα διακονεί. Στις 264 συνολικά σελίδες του βιβλίου του «Ιερός  Καθεδρικός Ναός Κοιμήσεως  Θεοτόκου  Νέας  Φιλαδελφείας 1926 – 2016»  δέσμευσε με επιτυχία το πέρασμα  δεκαετιών  ενός Ναού  σύμβολο για το μικρασιατικό στοιχείο της περιοχής. Να σημειώσουμε ότι εντός του Ναού  φυλάσσεται  η περίπτυστη  και θαυματουργή  εικόνα της Παναγίας  της  Βουρλιωτίνας ή Βουρλιώτισσας. Είναι κειμήλιο χαριτόβρυτο κομισμένο από τις αλησμόνητες πατρίδες,τα Βούρλα.

Ο 42χρονος π. Παντελεήμων, υποψήφιος διδάκτωρ ο οποίος έχει μελετήσει τους διαχριστιανικούς διαλόγους, προσέφερε  πολύτιμες  ιστορίες στον πολιτισμό. Όχι μόνο γιατί  κατέγραψε γεγονότα που αφορούν  τους  τοίχους του Ναού που διακονεί με επιτυχία, αλλά κυρίως γιατί   αναφέρθηκε  και στην   διαδρομή των προσφύγων ,  που μετά από περιπλάνησή τους  εγκαταστάθηκαν  στην   περιοχή αυτής  της  Νέας  Φιλαδέλφειας  ως τη νέα  πατρίδα τους.   Συνέγραψε  δηλαδή πολιτιστική και άυλη κληρονομιά.   Η  αφιέρωση και μόνο  «Στους αειμνήστους προγόνους μας ….»  δείχνει ακριβώς την αναφορά  του πονήματος.  Μας  παρέχει την δυνατότητα  δηλαδή, να γνωρίσουμε τις ρίζες μας  και να οριοθετούμε έτσι και την ευθύνη μας.

   Την όλη  εργασία του πανοσιολογιότατου  (σαν  επιστημονική  που είναι) την χαρακτηρίζει η μεθοδικότητα,  η λεπτομέρεια,  η σοβαρότητα  γι’ αυτό και βλέπουμε  βαθμίδων  ιστορικά  να την χωρίζει σε  είκοσι τρία  κεφάλαια  (και  αρκετά  υποκεφάλαια). Οι φωτογραφίες  είναι πάρα πολλές και έρχονται ως τεκμήρια  των όσων έγραψε.   Αυτές μιλούν την δική τους γλώσσα και συγχρόνως ανασύρουν αναμνήσεις στις παλαιότερες και προσφέρουν   δύναμη στους  νεώτερους.   Είναι άριστη ευκαιρία για τους περισσότερους  να πληροφορηθούν ότι ο τόπος τους δεν ήταν  πάντα ίδιος, αλλά στήθηκε με ιδρώτα, αγώνα και κλάμα αγωνίας.

Την έκδοση   την κοσμεί  σύντομος,  αλλά μεστός νοημάτων,  πρόλογος   του φίλεργου και ακάματου   Ποιμενάρχη   της  τοπικής Εκκλησίας,   Σεβ. Μητροπολίτη  Νέας Ιωνίας  και Φιλαδελφείας  κ. Γαβριήλ.  Δεν το κάνει ο Σεβασμιώτατος απλά ως επικύρωση των γραφομένων, αλλά ως ανανέωση της εμπιστοσύνης του στο πρόσωπο του συγγραφέα για όσα πράττει και γράφει στα ακρόρια της πνευματικής του οικογένειας. Ακολουθεί πρόλογος   του  πονήσαντος ο οποίος κα στο τέλος δεν παραλείπει  να  εκφράσει τις ευχαριστίες   του για όσους  άμεσα ή έμμεσα   τον βοήθησαν   στην συγγραφή  και έκδοση  του τόμου.   Επάξια  το  κεφάλαιο αυτό το ονομάζει  «Αντίδωρον  Ευγνωμοσύνης»  και  τον  τιμά όλως  ιδιαιτέρως.

Η πολυτελής και ευμεγέθης  έκδοση    εντάσσεται  στους εορτασμούς των 90 χρόνων της  Ενορίας  (1926 – 2016)  και παρουσιάσθηκε άριστα σε  όμορφη εκδήλωση  που πραγματοποιήθηκε  στις 29 Σεπτεμβρίου τρ.έ.   εντός του Ι. Ναού. Την παρακολούθησε  ο Σεβ.Γαβριήλ, ιερείς οι αρχές του τόπου και πλήθος λαού.

Ο αρχιμ.π. Παντελεήμων Παπασυνεφάκης   πέρασε  και αυτές τις  εξετάσεις  και αναδείχθηκε  ότι η πορεία του  είχε σοβαρά κριτήρια,  αντικειμενικές  πηγές και αυτές  μαρτυρίες. Μακάρι  να μη  ξαναβρεθούμε  στη θέση των   προγόνων μας   της Μικράς Ασίας,  αλλά αφού έγινε ότι έγινε  ας υπάρχουν άξιοι  ιστοριοδίφες   να τολμούν και να  κοπιάζουν, να καταγράφουν  και να φέρνουν αίσιο αποτέλεσμα.    Αυτοί θα  απολαμβάνουν τον έπαινο,   τα συγχαρητήρια  και το χειροκρότημα όλων μας,  όπως και αδελφός  εν Κυρίω π. Παντελεήμων. Με τον κόπο του "ξεχρέωσε" μία οφειλή του, την είχε ως παιδί της προσφυγομάνας Νέας Ιωνίας  έχοντας γαλουχηθεί με τους θρήνους της,  για το τι είχαμε και τι χάσαμε(;).

   Η περιπλάνηση  στους δρόμους της ιστορίας   προσώπων,  κοινωνιών,   κτιρίων   ελλοχεύει  κινδύνους  σημαντικούς. Μπορεί  εύκολα να  παρασυρθεί  από το συναίσθημα  άνετα, κάτι  να παραλείψει  σημαντικό   και άθελά του  να καταφύγει  σε  υπερβολές ή και αδικίες.    Απαιτεί  υπευθυνότητα,   τεκμηρίωση και  ρεαλισμό.   Δεν συνιστάται  το λεύκωμα απλά  για ανάγνωση  από περιέργεια,  αλλά  ως  ωφέλεια   που  αφορά  το χθες  ενός τόπου,   μιας ενορίας,   μιας  εκκλησιαστικής  κοινότητας.