Ἐνόψει τῆς Μεγάλης Ἑβδομάδος ἔγινε πάλι λόγος, λόγος τῶν ἐλαχιστ-ολιγίστων, γιά τό Ἅγιο Φῶς πού συναγείρει τήν πανορθοδοξία καί μᾶς θυμίζει τήν πατροπαράδοτη ἐμπειρία τοῦ ἀκτίστου φωτός τοῦ Τριαδικοῦ μας Θεοῦ. Καί ὅμως, τά πρόσφατα χρόνια γίνεται καί παρα-γίνεται τόσος ἐλευθεριάζων λόγος περί τό ἀμελητέο “ἐλαχιστότατο πολιτικό ξόδεμα” γιά τούτη τήν ἅγια φωτεινή σημαία τῆς παράδοσης τοῦ λαοῦ μας.

Γιά τά τόσα δεινά πού σωρεύονται σωρηδόν, “ποιοῦν τήν νήσσαν”. Ἡ θρησκειακή οὐδετερότητα καί ἄρνηση προσφέρεται σάν εὐκολότερο πρόσχημα δημόσιας παρέμβασης. Γιατί ἄραγε; Λογικές πολιτικοῦ πρακτικισμοῦ; Μεθοδισμός σπουδαρχίας; Ἄγχος ἀπέναντι στόν καθολικότερο ἐνθουσιασμό τῆς πίστης; Ξαφνική ἀνακάλυψη τοῦ παλαιομοδίτικου ἀκραίου γαλλικοῦ διαφωτισμοῦ μέ τίς ὅποιες ἐντόπιες ἐκδοχές του; Ψύχωση πολιτικῆς αὐτοκατάφασης μέσα ἀπό ἀκρωτηριασμούς στό γενετικό κώδικα τοῦ πιστεύοντος λαοῦ μας;

Δικαίωμα τῶν ἐλαχιστ-ολιγίστων νά παίζουν μέ τίς ἀνοχές τῆς πλειονότητας, ὅπως παίζουν μέ τίς ἀντοχές τοῦ πολύ λαοῦ ἐπί τῶν διαψεύσεων.

Ὡστόσο κι ἡ πλειοψηφία, ὅση συνωθεῖται σέ ἀτέλειωτες σειρές στόν Ἐσταυρωμένο ἤ στόν Ἐπιτάφιο ἤ στό ἀναστάσιμο Φῶς, χειρίζεται κι ἐκείνη τό συνταγματικό καί δημοκρατικό κι ἀκόμη πιό πολύ τό ἀνθρωπινό δικαίωμα τῆς ἐλευθερίας. Γιαυτό καί παρατρέχουν μέ εὔλογη λύπηση τόν παλαιομοδήτικο ἀρνητισμό.

Τί εἶναι τό Ἅγιο Φῶς; Ἔχουμε σύν τοῖς ἄλλοις τή μελέτη τοῦ ἀρχιτέκτονα ΑΠΘ κ. Χάρη Κ. Σκαρλακίδη (ΑΓΙΟΝ ΦΩΣ, τό θαῦμα τοῦ φωτός τῆς Ἀναστάσεως στόν Τάφο τοῦ Χριστοῦ, 70 ἱστορικές μαρτυρίες, 4ος - 16ος αἰ., Ἀθήνα 2014). Θά παρέπεμπα στήν τεκμηριωμένη ἱστορικά ἔρευνά του, ἀκόμη καί ὅσους πεισματώνονται ἐνάντια σέ ἐκκλησιαστικά καί ἐθνικά συνάμα δικαιώματα πού συμβολίζονται ὡς θεῖο δῶρο μέ τό περιάκουστο καί ὁρατό καί ἁπτό θαῦμα τοῦ Ἁγίου Φωτός καί μέ τή στοιχειώδη κατάφαση κρατικοῦ σεβασμοῦ στήν προτεραιότητα τῆς συντριπτικῆς πλειονότητας τοῦ λαοῦ μας.

Οἱ ἐλάχιστοι πού καπηλεύονται τόν ἀρνητισμό σάν συγκεκριμένη πολιτική ἐπιλογή, στάση παρωχημένου δογματισμοῦ, δέν θά ἔβλαπτε νά ἀναμετρηθοῦν μέ τίς μυριάδες ποσοστῶν ἀνθρώπων, Ρωμηῶν κάθε φυλῆς, Χριστιανῶν κάθε δόγματος, πού ἀποθαυμάζουν τήν ἔκπληξη τῆς πίστης, τήν ἔκπληξη τῆς χειροπιαστῆς προσέγγισης τοῦ Ἀναστημένου Χριστοῦ μας, τήν ἔκπληξη τῶν “ἄλλων πολλῶν ὅσων ἐποίησεν ὁ Ἰησοῦς, ἐγερθείς ἐκ νεκρῶν, ἐνώπιον τῶν αὐτοῦ μαθητῶν”. Θαύματα χιλιετιῶν. Ἄν καταγράφονταν μέ τό διαδικτυακό… ἄγχος τῆς ἐποχῆς μας, δέν θά χωροῦσαν οἱ ἱστοσελίδες πιστῶν καί ἀπίστων.

Μήν καταλογίζουμε στήν λεβεντογέννα μας πίστη τά… χρεωστικά τῶν οἰκονομικῶν σχεδιασμῶν ἤ τό ἔλλειμμα πολιτικῆς δημιουργικότητας δεκαετιῶν.

Τό Ἅγιο Φῶς σάν φωτισμός ἀναστάσιμης ἐλπίδας δέν ξοδεύει τό σημερινό Ἑλληνισμό. Τόν ἐνθουσιάζει, τόν ἐμψυχώνει, τοῦ ἀνασταίνει τό ἠθικό τῆς πίστης εἰς αἰῶνας αἰώνων, τῆς ἀντίστασης καί τῆς ἀνάστασης νῦν καί ἐσαεί. Μέ τήν ἀνανεωμένη αἴσθηση τῆς ἀμεσότητας πού μόνο τό “Χριστός ἀνέστη” προσφέρει, πού μόνος ὁ Χριστός δωρεῖται. “Ὡσάν νά ἀναστήθηκε μόλις τήν προηγούμενη στιγμή, ὡσάν νά πληροφορούμεθα τή νίκη ἐπί τοῦ θανάτου μόλις τώρα, μέ ζωντανή μέσα μας τήν ἐλπίδα” (Ἀρχιεπίσκοπος Ἱερώνυμος, Πασχαλινό Μήνυμα 2017).

†ὁ Γουμενίσσης, Ἀξιουπόλεως & Πολυκάστρου Δημήτριος