Ο Χριστός εξηγέρθη του τάφου και είδαμε την δόξαν Αυτού όπως την είδαν οι μαθητές Του. Το θαύμα το ανακοίνωσε σε ώτα ακουόντων, δεν προέβαλλε το θαύμα σε θεληματικά τυφλούς. Γι’ αυτό εκείνοι που είδαν και βλέπουν τον Χριστό είναι οι αληθινοί μάρτυρες της Αναστάσεως Του. Οι άλλοι, οι μη θελοντες να δούν, δεν μπορούν να βεβαιώσουν την Ανάσταση. Οι μη θελοντες να δούν είναι οι μη συμμετέχοντες στο μυστήριο της Εκκλησίας. Αυτοί που βλέπουν είναι οι συμμετέχοντες καθημερινά στο Πασχάλιο Δείπνο της Θειας Ευχαριστίας, το οποίο συνιστά την Εκκλησία, η οποία υπάρχει επειδή ο Χριστός αναστήθηκε και έτσι έγιναν παρόντα τα έσχατα, έγινε Δημάδη πραγματικότητα η Βασιλεία του Θεού. Αυτή η Ανάσταση δεν αποτελεί απλά παράδειγμα της δικής μας Αναστάσεως, αλλά είναι η δική μας Ανάσταση.

   Και είναι απόδειξη και εγγύηση της δικής μας αναστάσεως όπως τονίζει ο Απόστολος Παύλος, ο οποίος παρομοιάζει την Εκκλησία, την οποία συνέστησε ο Λόγος του Θεού και συγκροτεί μέχρι σήμερα και θα την συγκροτεί πάντοτε, την παρομοιάζει με το ανθρώπινο σώμα στο οποίο κεφαλή είναι ο Χριστός και μέλη του σώματος οι Χριστιανοί.

   Όταν λοιπόν η κεφαλή ενός σώματος το οποίο κοιμάται εγείρεται εκ του ύπνου ή είναι νεκρά και ανίσταται εκ του τάφου δεν εγείρεται μόνο η κεφαλή, αλλά όλο το σώμα. Αυτό συμβαίνει και στο σώμα της Εκκλησίας. Η κεφαλή ο Αναστημένος Χριστός δεν είναι κάπου αλλού, στον ουρανό για παράδειγμα, αλλά βεβαίως είναι στην Εκκλησία. Ανασταίνεται Αυτός ανασταινόμαστε και εμείς συμμετέχοντας στο Δείπνο της Εκκλησίας.

   Η Ανάσταση του Χριστού δεν είναι μόνο εγγύηση της δικής μας αναστάσεως, αλλά και δείγμα αυτής. Όπως ο Κύριος ανέστη εν δόξη, εν δόξη θα αναστηθούμε και εμείς. Άφθαρτο σώμα έφερε Εκείνος άφθαρτο θα φέρουμε και εμείς. Επί νεφελών ο Χριστός, επί νεφελών και εμείς θα αλλάξουμε τον τρόπο ύπαρξής μας. Η δύναμη του Κυρίου εισέρχεται και εξέρχεται κεκλεισμένων των θυρών, το ίδιο θα συμβεί και σε εμάς όταν αποτινάξουμε την παχύτητα της ύλης από το φθαρτό σαρκίο μας.

   Το σπουδαιότερο όμως είναι ο τρόπος της Αναστάσεως, ο οποίος αρχίζει από εδώ. Παράδειγμα για γίνει κατανοητός ο τρόπος της Αναστάσεως είναι, ότι ο άνθρωπος για να πιστέψει σε κάτι πρέπει να το πιστέψει πρώτα με την ψυχή του. Δια της Αναστάσεως ο Χριστός καταλαμβάνει πρωτίστως την ψυχή του ανθρώπου και ακολουθεί η κατάληψη του σώματος, το οποίο τον καιρό που πρέπει θα αναστηθεί ένδοξα. Όταν η ψυχή του ανθρώπου ενωθεί με τον Νυμφίο Χριστό τότε θα ακολουθήσει σε αυτόν τον γάμο και το υπόλοιπο σώμα.

   Με την παρουσία και την συμμετοχή μας στο μυστικό σώμα της Εκκλησίας του Αναστημένου Χριστού γεννιούνται μεγάλες θα λέγαμε υποχρεώσεις και σε καμμία περίπτωση δικαιώματα. Πρέπει να βλέπουμε όπως είδε ο Κύριος, να μιλάμε όπως μίλησε ο Κύριος, να σκεφτόμαστε όπως σκέφτηκε ο Χριστός, πρέπει να ακούμε ότι ελάλησε ο Κύριος, να δίνουμε όπως έδωσε και ο Κύριος αγάπη, να ακολουθούμε τοις ίχνεσιν αυτού. Για να γίνουν όπως όλα αυτά πρέπει να σκηνώσει εντός μας ο Λόγος και η εγκατάσταση αυτή πραγματοποιείται πρωτίστως με το μυστήριο του Βαπτίσματος και με τα άλλα μυστήρια στην Εκκλησία Του, όπου τελείται το κεντρικό μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας, το οποίο είναι η Εκκλησία.

   Η υποχρέωση μας να είμαστε μαθητές Του αληθινοί δεν προέρχεται μόνο από την τιμή ότι είμαστε μέλη Χριστού, αλλά και από την πεποίθηση ότι το σώμα μας ανήκει στον Χριστό και στους άλλους. Αφού λοιπόν το σώμα μας δεν μας ανήκει τότε πρέπει όπως η νύφη δίνει με προθυμία τον εαυτό της και τα πάντα στον Νυμφίο με την αυτή προθυμία και εμείς πρέπει να δώσουμε την ύπαρξη μας στον Χριστό.