Αυτές τις γιορτινές ημέρες του Πάσχα μικροί και μεγάλοι βάζουν για λίγο στην άκρη το πρόγραμμα της καθημερινότητας τους και πηγαίνουν στους ναούς για να μετάσχουν έστω και για λίγο στις μυσταγωγικές ακολουθίες τη εκκλησίας. Οι οποίες πλαισιωμένες από μια θεατρικότητα προσδοκούν να κοινωνήσουν στους πιστούς τα σταυροαναστάσιμα μηνύματα των μεγάλων αυτών ημερών.

Όμως κατά πόσο εμείς ως πιστοί και άρα μέλη της εκκλησίας αντιλαμβανόμαστε το πνεύμα αυτών των ημερών; «Πέρασε ο εσταυρωμένος από μπροστά μου και δάκρυσα», «Ανατρίχιασα όταν πέρασε ο επιτάφιος με τον Κύριο» είναι κάποιες χαρακτηριστικές εκφράσεις που όλοι έχουμε ακούσει και πει κατά τη διάρκεια τέτοιων γεγονότων. Οι περισσότεροι από εμάς βιώνουμε τα γεγονότα της Αγίας και Μεγάλης Εβδομάδας ως δραματικά, ως τη χειρότερη ώρα του Ιησού Χριστού και για αυτό η διάθεση μας κατά τη συμμετοχή στα λειτουργικά δρώμενα των ημερών είναι πένθιμη.

Πενθούμε για τον Υιό του Ανθρώπου λοιπόν. Θρηνούμε και ολοφυρόμαστε για τις ώρες που πέρασε και συμπονούμε με τον τρόπο μας τους οικείους και τους μαθητές του για τα δεινά που περνούν και αυτοί μαζί του. Αντιμετωπίζουμε τον Υιό Του ως έναν από εμάς, στεναχωριόμαστε για τα βασανιστήρια που υπέστη, για τις μαρτυρικές ώρες επάνω στον Σταυρό. Και σχεδόν ταυτόχρονα χαιρόμαστε όταν έρθει η ώρα της Ανάστασής Του, η οποία ωστόσο από κάποιους – ίσως από πολλούς- γίνεται αντιληπτή σαν τη στιγμή επιστροφής – ύστερα από μια πολυήμερη ή σύντομη νηστεία - στις καταναλωτικές συνήθειές τους εορτάζοντας μια νέα αρχή. Μια νέα αρχή για ποιόν; Και το κυριότερο προς τι;  

Είναι ίσως πολύ εύκολο να «συμπαραστεκόμαστε» και να «θρηνούμε» σχεδόν μηχανιστικά, ίσως αυτοματοποιημένα στο πλαίσιο μιας παράδοσης. Πόσο εύκολο όμως είναι να θρηνούμε και να πενθούμε για τις δικές μας αμαρτίες; Για την δική μας κατάντια;

Μια περικοπή μιας ρήσης του  Αγ. Ιωάννη του Χρυσόστομου λέει ότι το «Πάσχα δεν είναι υπόθεση Νηστείας και Πένθους αλλά ευφροσύνης και χαράς». Εάν θέλουμε να βιώσουμε ουσιαστικά τις ημέρες αυτές χρειάζεται να στραφούμε στον εαυτό μας, να παρατηρήσουμε τις δικές μας παραλείψεις, αστοχίες, και εσωτερικές συγκρούσεις, να καρφώσουμε στον Σταυρό τον δικό μας εγωκεντρισμό και ύστερα ας ευφρανθούμε με το εκστατικό μήνυμα της Ανάστασης.

Μιας Ανάστασης που μπορεί να πραγματοποιηθεί εδώ και τώρα, σε αυτό τον χρόνο, μιας ανάστασης που θα αποτελέσει άλμα για έναν καινούργιο τρόπο σκέψης και ζωής. Ο Σταυρός αναμφίβολα δεν είναι η κακή στιγμή του Ιησού, είναι η μεγάλη στιγμή του! Είναι εκείνη η ώρα που διδάσκει την αγάπη, το ανεξάντλητό δόσιμο προς τον άλλον.

Ας σταματήσουμε λοιπόν να νιώθουμε άσχημα για έναν Θεό. Ήρθε η ώρα να κοιτάξουμε στα βάθη της ψυχή μας και να βρούμε το σιγοκαιόμενο λυχναράκι μιας νέας ζωής που όλοι κρύβουμε. Να το ενισχύσουμε με λάδι της αγάπης για μια ουσιώδη κοινωνία με τον άλλον και τότε λαμπροί και τροπαιούχοι από τον αγώνα που δώσαμε να χαρούμε την Βασιλεία που Εκείνος μας επιφύλαξε.

Καλή Ανάσταση!