Ακολουθούν οι Oμιλίες του Μητροπολίτη Σμύρνης που εκφώνησε κατά την πανήγυρη της Ι.Μονής Ιβήρων:

A. Στη Μοναστηριακὴ Τράπεζα, 28.8.2017

         Πανοσιολογιώτατοι Ἅγιε Πρῶτε καὶ μέλη τῆς Ἱερᾶς τοῦ Ἁγίου Ὄρους Κοινότητος,

         Πανοσιολογιώτατε ἅγιε Καθηγούμενε τῆς Ἱερᾶς ταύτης Μονῆς, φίλε ἐν Χριστῷ, π. Ναθαναήλ,

         Πανοσιολογιώτατοι ἅγιοι Καθηγούμενοι,

         Ἐξοχώτατε κ. Διοικητά,

         Πανοσιολογιώτατε π. Βασίλειε, Προηγούμενε τῆς Ἱερᾶς ταύτης Μονῆς,

         Ἀγαπητοὶ πατέρες καὶ ἀδελφοὶ καὶ πάντες οἱ συμπανηγυρισταί,

  "Ἀγγελικὴν ὑμνωδίαν ἔπρεπε Σοὶ τῇ Μητρὶ τοῦ Θεοῦ, τὸν ποιητὴν τῶν πάντων καὶ γὰρ ἀπεκύησας, φρικτῶς καὶ ὑπὲρ ἔννοιαν". Ἀγγελικὴν ὑμνωδίαν ἐκστατικὸς παρηκολούθησε καθ᾿ ὅλην τὴν παρελθοῦσαν φωτοφόρον καὶ φωταυγῆ νύκτα καὶ ἡ ταπεινότης μου, ἱστάμενος καταντικρὺ τῆς θαυματουργοῦ Ἱερᾶς Εἰκόνος τῆς Πορταϊτίσσης καὶ ἐνώπιον τοῦ Ἱεροῦ Θυσιαστηρίου τῆς παλαιφάτου ταύτης Μονῆς, ὅπου ἱερουργεῖται τὸ θαῦμα τῆς Πορταϊτίσσης Παναγίας καὶ τὸ βίωμα τοῦ Ἁγίου Ὄρους. Βίωμα, τὸ ὁποῖον εἶναι φῶς, ἀλήθεια καὶ μετουσίωσις τοῦ κόσμου εἰς χάριν, φωτίζουσαν τὰ ἐρέβη τῶν καρδιῶν καὶ τῶν ἀνθρωπίνων ἀδυναμιῶν καὶ μεταβάλλουσαν αὐτὰ εἰς ζωήν, μεταδιδομένην διὰ τοῦ διαρκοῦς θαύματος τῆς Κυρίας τοῦ Ἱεροῦ Τόπου καὶ πρέσβειρας πάντων ἡμῶν πρὸς τὸν Υἱόν της καὶ Θεὸν ἡμῶν.

Ἡ χάρις τῆς Θεομήτορος ἠξίωσεν ἡμᾶς νὰ τελέσωμεν σήμερον τὴν ὁλονύκτιον πανήγυριν αὐτῆς καὶ νὰ ὑμνήσωμεν τὸ θεοδόχον σῶμα της, τὸ ὁποῖον μετὰ δέους καὶ τρόμου ὁ χορὸς τῶν Ἀποστόλων συνέστειλε καὶ ἐκήδευσε εἰς Γεθσημανῆ, ἔνθα ὀλίγα ἔτη προηγούμενως ἔρρευσεν ὡσεὶ θρόμβοι αἵματος ὁ ἱδρὼς τοῦ Υἱοῦ αὐτῆς, κατὰ τὴν ἐναγώνιον προσευχήν Του. Τούτους τοὺς Ἀποστόλους μιμούμενοι καὶ ἡμεῖς, ἀγαπητοί πατέρες, προεπέμψαμεν νοερῶς «πρὸς τὴν λίαν κρείττονα καὶ θειοτέραν σκηνήν», ἐν ὕμνοις ὁλονυκτίοις καὶ ὠδαῖς πνευματικαῖς, τὴν Παναγίαν Μητέρα μας, ἣν ὁ Υἱὸς καὶ Θεός αὐτῆς «εἰς τὰ ἅγια τῶν ἁγίων μετατίθησι» σήμερον. Ἐκ περάτων δὲ τῆς οἰκουμένης συνέδραμον οἱ πιστοὶ προσκυνηταὶ διὰ νὰ τιμήσουν αὐτὴν καὶ συμμετάσχουν εἰς τὴν παρασχεθεῖσαν πνευματικὴν πανδαισίαν, ἧς οἰκοδέσποινα ἡ Θεοτόκος Πορταΐτισσα, τοσοῦτον σεβαστὴ καὶ περίπυστος εἰς ἅπαντα τὸν Ὀρθόδοξον κόσμον, ἰδιαιτέρως μάλιστα εἰς τοὺς ἐν βορρᾷ Ὀρθοδόξους ἀδελφοὺς ἡμῶν.

         Σεῖς δέ, Ἁγιορεῖται Πατέρες, διακρίνεσθε διὰ τὴν ἀγάπην καὶ τὴν ἀφοσίωσίν σας πρὸς τὴν Θεοτόκον, τὴν κοινὴν προστάτιδα καὶ σκέπην καὶ καταφυγὴν καὶ ἀγαλλίαμα τοῦ ἰδικοῦ σας παναγίου Τόπου ἀλλὰ καὶ τῆς Μητρός μας Ἐκκλησίας τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ἱερὰ καὶ ζωηφόρα καὶ ἀεὶ εὐκληματοῦντα κλήματα τῆς ὁποίας ὑπάρχετε.

         Διὰ τοῦτο καὶ ἡ καύχησις ὑμῶν καὶ ἡμῶν ἐν Κυρίῳ εἶναι δεσμὸς ἄρρηκτος: εἶναι ἡ Σοφία τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία ᾠκοδόμησε τὸν ἑνιαῖον αὐτῆς Οἶκον, τὸν ἱερώτατον Θεσμὸν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, ὑπὸ τὸ ὁποῖον σκέπονται λαοὶ καὶ ἔθνη πολλὰ καὶ διὰ τοῦ ὁποίου ἱερουργεῖται ἀοράτως καὶ ἀρρήτως τὸ μυστήριον τῆς σωτηρίας, πολλάκις ἐν θλίψεσι καὶ ἐν ἀγωνίαις, ἐν κόποις καὶ μόχθοις, ἀλλὰ πάντοτε ἐν πιστότητι καὶ ἀφοσιώσει εἰς τὴν Μίαν, Ἁγίαν, Καθολικὴν καὶ Ἀποστολικὴν Ἐκκλησίαν, τὴν Ὀρθόδοξον μας Ἐκκλησία· εἰς τὴν Ὀρθόδοξον ἡμῶν Ἐκκλησίαν ἡ ὁποία κατέχει τὴν ἀμώμητον ἡμῶν πίστιν ὡς κατωχύρωσαν αὐτὴν οἱ Ἅγιοι Πατέρες καὶ αἱ Ἁγίαι Ἑπτὰ Οἰκουμενικαὶ Σύνοδοι καὶ ὡς βιοῦται, ὡς δόγμα καὶ ὡς πρᾶξις, μακρὰν ὀθνείων ἐπηρεασμῶν, διὰ τοῦτο καὶ ὁ κόσμος καὶ πᾶς Ὀρθόδοξος πιστὸς ζωὴν ἔχει, καὶ δὴ καὶ περισσὸν ζωῆς.

         Ἐν τῷ σημείῳ τούτῳ κρίνω ἀπαραίτητον νὰ ἐπισημάνω, ὡς ὁ ἐλάχιστος τῶν κληρικῶν καὶ τῶν Ἱεραρχῶν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, τὴν λίαν ἐπίκαιρον καὶ ἀληθῆ φωνὴν καὶ δὴ καὶ κραυγὴν τοῦ Ἁγίου Ὄρους, τὴν ἐκφρασθεῖσαν προσφάτως ἐν ἑνὶ στόματι καὶ μιᾷ καρδίᾳ. Ἡ φωνὴ αὕτη γοερὰ καὶ κράζουσα "ἀββᾶ ὁ Πατὴρ" συμπεριλαμβάνεται εἰς ὀλίγας μόνον λέξεις τοῦ Ὄρους τούτου τοῦ Ἁγίου, τοῦ φρυκτωροῦ ἀξιῶν πολλῶν.

         Ἂς ἐπιτραπῇ νὰ ἐπαναληφθοῦν ἐν εὐχαριστίᾳ. Διεκηρύξατε καὶ ὡμολογήσατε στεντορίᾳ τῇ φωνῇ οἱ Ἁγιορεῖται ὅτι: "Εἴμεθα ἠλεημένοι (οἱ πατέρες τοῦ Ἱεροῦ Ἄθω) ὡς τέκνα τῆς σταυρουμένης καὶ διὰ τοῦτο δεδοξασμένης Μεγάλης τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας". Διότι "ἐξ αὐτῆς ἐδέχθημεν ὅλα τὰ ἀγαθά. Τὴν ἀντικρίζομεν διαρκῶς αἱμάσσουσαν μὲ τὸ πλῆθος τῶν Μαρτύρων καὶ τῶν Ὁσίων της. Παραμένομεν εὐγνώμονες καὶ ἄγρυπνοι κρατοῦντες τὰς παραδόσεις. Ἀπολαμβάνομεν τὴν Χάριν τῆς ἐλευθερίας τοῦ Πνεύματος καὶ τὴν ἐν Χριστῷ ἀδελφοσύνην ἐντὸς τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Ἐὰν ἡ Χριστιανικὴ Αὐτοκρατορία παρῆλθεν ὡς ἱστορικὸν γεγονός, παραμένει ἐσαεὶ ἡ αὐτοκρατορία τῆς ἀγάπης, ἡ ὁποία οὐδέποτε ἐκπίπτει. Εὑρισκόμεθα", ἐπαναλαμβάνει καὶ ὁ ἐνώπιόν σας, ἀδελφοί, ἱστάμενος, "εἰς αὐτὸν τὸν παράδεισον. Ὁμολογοῦμεν τὴν χάριν, κηρύττομεν τὸν ἔλεον, οὐ κρύπτομεν τὴν εὐεργεσίαν... Τὸ πολύτιμον ποὺ ἔχει ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία -καὶ τὴν τρέφει- εἶναι ἡ ἀλήθεια τῆς πίστεως. Καὶ δὲν ἔχει ἄλλον τρόπον νὰ προσφέρῃ τὴν ἀγάπην της, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν πασχάλιον πρόσκλησιν "δεῦτε πάντες ἀπολαύσατε τοῦ συμποσίου τῆς πίστεως"... Αὐτὴν τὴν χαρὰν τῆς μεθ᾿ ἡμῶν παρουσίας τοῦ καταργήσαντος τὸν θάνατον προσφέρει ἡ Ἐκκλησία μὲ τὴν ἀτελεύτητον σειρὰν τῶν ἁγίων, μαρτύρων καὶ ὁσίων της. Καὶ τὸ Ἅγιον Ὄρος μὲ τὴν λειτουργικήν του ζωὴν καὶ παρουσίαν παραμένει πάντοτε μία μαρτυρία τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως καὶ ἐλπίδος δι᾿ ὅλον τὸν κόσμον".

Αὐτὴν τὴν χαρὰν τῆς μεθ᾿ ἡμῶν παρουσίας τοῦ καταργήσαντος τὸν θάνατον προσφέρει καὶ σήμερον κατὰ τὴν μεγάλην ταύτην καὶ ἐπιφανῆ ἡμέραν τῆς Κοιμήσεως ἢ ὀρθώτερον τῆς μεταστάσεως πρὸς τὴν ἀγήρω ζωήν, τῆς Θεοτόκου, μὲ τὴν ἀτελεύτητον σειρὰν τῶν ἁγίων, μαρτύρων καὶ ὁσίων καὶ ὁ Ἄθως, μὲ τοὺς ὁσίους πατέρας του, Ἀθανάσιον, τὸν Ἀθωνίτην, καὶ τὸν ὑποδεξάμενον τὴν παναγίαν εἰκόνα τῆς Πορταϊτίσσης Γαβριὴλ τὸν Ἴβηρα. Τὴν προσφέρει ὁ Ἱερὸς Ἄθως μὲ τὴν Πορταΐτισσαν, τὴν Κουκουζέλισσαν, τὴν Γοργοϋπήκοον, τὴν Παραμυθίαν, μὲ τὴν Εἰκόνα τοῦ "Ἄξιόν ἐστι". Τὴν πραγματικότητα ταύτην ὁμολογοῦμεν καὶ σήμερον, πανηγυρίζοντες καὶ συνευφραινόμενοι ἐν Κυρίῳ καὶ ἐνισχυόμενοι ἐν τῷ κράτει καὶ μόνον τῆς ἰσχύος Αὐτοῦ.

         Πατέρες καὶ ἀδελφοί,

         Πᾶς ἕτερος λόγος, νομίζω, περιττεύει. Μόνον δοξολογία τῷ Θεῷ καὶ εὐγνωμοσύνη πρὸς τὴν ἑστιάτορα καὶ τῆς χθεσινῆς καὶ τῆς σημερινῆς καὶ τῆς ἑσπερινῆς ἀπόψε πανδαισίας Κυρίαν Πορταΐτισσαν πρέπει ὀφειλετικῶς, πρὸς ὑμᾶς δὲ πάντας, Ἅγιε Πρῶτε μετὰ τῆς περὶ ὑμᾶς σεβασμίας Ἱερᾶς Κοινότητος, Ἅγιε Καθηγούμενε τῆς Ἱερᾶς Μονῆς ταύτης, μετὰ τῆς περὶ σὲ πολιᾶς Ἰβηριτικῆς ἀδελφότητος, πρὸς σᾶς, π. Βασίλειε, τὸν πολιὸν Ἁγιορείτην καὶ μυστηπόλον τοῦ Ἁγίου Νικολάου καὶ τῆς Παναγίας τῆς Πορταϊτίσσης, χρεωστικὴ καὶ καρδιακὴ εὐχαριστία ὀφείλεται.

         Πρὸς ταῖς εὐχαριστίαις δέ, καὶ διάπυρος προσευχὴ καὶ ἐκτενὴς δέησις ὑπὲρ πάντων ὑμῶν, τῶν φρυκτωρῶν τῶν ἀξιῶν τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ τοῦ Ἱεροῦ τούτου Τόπου, ὥστε νὰ συνεχίζητε τὴν παράδοσιν καὶ τὴν πορείαν σας "πρὸς ὅσα καλά, ὅσα ἁγνά, ὅσα ἀληθῆ, ὅσα δίκαια, πρὸς τὴν ἀρετὴν καὶ πρὸς τὸν ἔπαινον", στηρίζοντες καὶ πάντας ἡμᾶς τοὺς ἐν τῷ κόσμῳ καταβάλλοντας πᾶσαν ἡμῶν τὴν ἱκμάδα εἰς διακονίαν τοῦ Μυστηρίου τοῦ Μεγάλου Θεοῦ καὶ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, τοῦ Κυρίου τῆς δόξης.

         Καί, τέλος, Μονῆς Ἰβήρων Πορταΐτισσαν ἱκετεύω προσωπικῶς ὅπως ἰᾶται τὰ πάθη τῆς καρδίας μου, φωτίζῃ τὸν νοῦν μου, ζωοποιῇ τὴν τεθνηκυῖαν ψυχήν μου, ἀναδεικνύῃ δὲ κληρονόμον ἡμέρας καὶ φωτός, μεγαλύνοντα καὶ συμψάλλοντα μαζί σας, ἀδελφοὶ Ἰβηρῖται, "ἐν ἑσπέρᾳ καὶ πρωῒ καὶ μεσημβρίᾳ, ἐν ἡμέρᾳ, ἐν νυκτὶ καὶ ἐν πάσῃ ὥρᾳ καὶ ἐν παντὶ καιρῷ" τὰ μεγαλεῖα της, στηριζόμενος καὶ ἐνισχυόμενος εἰς τὴν περαιτέρω ταπεινὴν Ἀρχιερατικὴν διακονίαν μου ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ, ὑπὸ τῆς πανσθενουργοῦ χάριτός της, ἡ ὁποία πρὸ ἔτους ἀκριβῶς, ὡσεὶ αὔριον, ἐστεφάνωσε τὴν ἐκλογήν μου εἰς τὸν ἐπισκοπικὸν βαθμόν.

  Παρακαλοῦμεν, λοιπόν, διὰ μίαν εἰσέτι φοράν, ὅπως ἔχωμεν πάντων ὑμῶν τὰς πρὸς Κύριον προσευχὰς καὶ δεήσεις, ὥστε νὰ ἐπιτελέσωμεν ἕως κεραίας τὸ καθῆκον ἡμῶν εἰς τὴν μαρτυρικὴν Μητρόπολιν Σμύρνης καὶ νὰ φανῶμεν ἀντάξιοι τῶν ἀγαθῶν προσδοκιῶν τῆς Μητρὸς ἡμῶν Ἐκκλησίας.

Ἡ χάρις τῆς Παναγίας Πορταϊτίσσης νὰ εἶναι μετὰ πάντων ὑμῶν, μοναχῶν καὶ προσκυνητῶν, καὶ μὲ τὰς μητρικὰς πρεσβείας Ταύτης νὰ ἀξιωθῶμεν τῆς σωτηρίας καὶ τοῦ ποθητοῦ παραδείσου. Ἀμήν. Ἔτη πολλά!

Β. Χαιρετισμός κατά την υποδοχή στην Ι.Μ.Ιβήρων, 13/26 Αὐγούστου 2017

         Πανοσιολογιώτατε καὶ προσφιλέστατε ἅγιε Καθηγούμενε τῆς Ἱερᾶς Πατριαρχικῆς καὶ Σταυροπηγιακῆς Μονῆς τῶν Ἰβήρων π. Ναθαναήλ,

         Σεβαστὲ καὶ τετιμημένε ἐν τῇ ἀσκήσει καὶ τῇ προσευχῇ καὶ τῇ μαρτυρίᾳ Χριστοῦ ἅγιε Προηγούμενε τῆς Ἱερᾶς ταύτης Μονῆς Γέροντα π. Βασίλειε,

         Θεοφιλὴς χορεία τῶν μοναζόντων ἐν τῷ ἱερῷ τούτῳ σκηνώματι τῆς Πορταϊτίσσης Παναγίας καὶ πάντων τῶν προσελθόντων, ἔκ τε τοῦ ἱεροῦ καταλόγου καὶ ἐκ τοῦ κόσμου, προσκυνητῶν τῆς Χάριτος καὶ τοῦ θαύματος τῆς Μητρὸς τοῦ Θεοῦ Πορταϊτίσσης καὶ φύλακος τοῦ Ὄρους τοῦ Ἁγίου καὶ τῶν ψυχῶν μας καὶ Μητρὸς ὅλων μας Κυρίας Θεοτόκου,

         Αἶνον καὶ εὐγνώμονα ἀπὸ καρδίας δοξολογίαν ἀναπέμπω τῷ οὕτω τὰ κατὰ τὴν ἐλαχιστότητά μου θαυμαστῶς οἰκονομήσαντι Κυρίῳ καὶ Θεῷ καὶ Σωτῆρι ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστῷ, διότι πρὸ ἔτους, κατὰ τὰς ἡμέρας ταύτας τῆς ἑορτῆς τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου, κατὰ τὴν ὁποίαν τιμᾶται ἡ Παναγία Εἰκὼν τῆς Πορταϊτίσσης, τῇ θαυματουργικῇ πρεσβείᾳ αὐτῆς ἐξελέγην Ἐπίσκοπος τῆς ἀποστολικῆς καὶ πολυμερῶς καὶ πολυτρόπως ἱστορικῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Σμύρνης, τῆς Ἐκκλησίας τῶν Σμυρναίων. Ἀποδίδων, λοιπόν, τὰς εὐχαριστίας καὶ πᾶσαν τὴν ὑπόστασίν μου τὴν χοϊκὴν ἀλλὰ καὶ τὸ πνεῦμα καὶ τὴν καρδίαν μου εἰς τὴν Μητέρα τοῦ Θεοῦ, τὴν πυλωρὸν καὶ σκέπην καὶ προστάτιδα τῆς Θεοσκεπάστου ταύτης Ἱερᾶς Μονῆς, ἀλλὰ καὶ τοῦ Ὄρους τοῦ Ἁγίου καθόλου καθὼς καὶ τῆς ἐμῆς πηλίνης καρδίας καὶ τοῦ σώματος, εὐχαριστῶ, ἰδιαιτέρως ὑμᾶς, ἅγιε Καθηγούμενε π. Ναθαναήλ, καὶ σύμπασαν τὴν περὶ σὲ Ἰβηριτικὴν Ἀδελφότητα, διὰ τὴν λίαν τιμητικὴν πρόσκλησίν σας νὰ ἔλθω κατὰ τὰς ἡμέρας ταύτας ἐνταῦθα καὶ νὰ κλίνω γόνυ καρδίας καὶ νοὸς ἐνώπιον τῆς Ἱερᾶς καὶ θαυματουργοῦ Εἰκόνος τῆς Πορταϊτίσσης καὶ νὰ λιτανεύσω αὐτὴν μαζί σας, ἐκ τῆς ἀεννάου φρουρᾶς της παρὰ τὴν πύλην τῆς Ἱερᾶς Μονῆς εἰς τὸ Καθολικόν της, "ἐπὶ τῇ καταπαύσει" ἑνὸς ἀκόμη ἔτους πλήρους ὁρατῶν καὶ ἀοράτων, μυστικῶν καὶ ἀρρήτων, θαυμάτων, τὰ ὁποῖα ἐβιώσαμεν οἱ πιστοί, καρδίας πόθῳ καὶ πίστει ἀκραδάντῳ.

         Μετ᾿ αἰσθημάτων δοξολογίας ἔρχομαι ἐκ τῆς Πόλεως τῆς Θεοτόκου καὶ τῆς κλεινῆς ἀναδενδράδος αὐτῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Σμύρνης τῶν Ἁγίων Βουκόλου καὶ Πολυκάρπου καὶ ὁλοκλήρου τοῦ νέφους τῶν ἀπ᾿ ἀρχῆς καὶ μέχρι τέλους ὀρθοδόξων μαρτύρων της καὶ προσκυνῶ τὰ ἡγιασμένα χώματα τοῦ Ἱεροῦ Ἄθω, κομίζων πᾶσι τοῖς ἐν αὐτῷ ἀσκουμένοις τὴν ἐμὴν προσευχητικὴν εὐχαριστίαν καθὼς καὶ τὴν εἰρήνην καὶ τὴν εὐλογίαν τοῦ Ἐπισκόπου τοῦ Ἁγίου ῎Ορους Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Βαρθολομαίου.

         Ἡ Κυρία Θεοτόκος εἶναι ἀσφαλῶς τὸ προσφιλέστερον κειμήλιον ψυχικῆς σωτηρίας ὅλων τῶν Ἁγιορειτῶν. Εἶναι ἡ μόνη καταφυγὴ καὶ  προστασία. Εἶναι τὸ φῶς τοῦ νυχθημερὸν καιομένου κηρίου τῆς προσευχῆς ὑπὲρ τοῦ κόσμου παντός. Εἶναι αὐτὴ αὕτη ἡ ὑπόστασις τῶν Ἱερῶν Μονῶν, τῶν Σκητῶν, τῶν κελλίων, τῶν σπηλαίων καὶ τῶν κοιλάδων τοῦ Ἱεροῦ τούτου Τόπου. Εἶναι, τέλος, τὸ διαρκὲς καὶ ἀνεξάντλητον θαῦμα πάντων ἡμῶν τῶν ἀπὸ διαφόρων ἐπάλξεων διακονούντων τὴν ἑαυτῶν καὶ τὴν τῶν ἑτέρων σωτηρίαν. Εἶναι ὅμως καὶ ἰατρεία καὶ θαυματουργικὴ παρουσία πάσης ψυχῆς, θλιβομένης καὶ καταπονουμένης ὑπὸ τῶν παντοειδῶν πειρασμῶν τοῦ πλάνητος τούτου βίου καὶ τοῦ ἐλέους τοῦ Θεοῦ ἐπιδεομένης καὶ προσερχομένης ἐν πίστει εἰς τὴν Πορταΐτισσαν Παναγίαν, τὴν μόνην ταῖς μητρικαῖς αὐτῆς δεήσεσι "βιάζουσαν τὴν ἀβίαστον εὐσπλαγχνίαν" τοῦ Κυρίου μας, διὰ νὰ ἐπαναλάβω τὴν προσευχητικὴν ρῆσιν ἑνὸς μεγάλου Ἁγιορείτου, τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ.

         Ἡ στιγμὴ αὐτή, ἅγιε Καθηγούμενε, εἶναι μεγάλη καὶ ἱερά. Διὰ δὲ τὴν ἐλαχιστότητά μου μοναδικὴ καὶ ἀνεπανάληπτος. Ἡ Πορταΐτισσα Παναγία ἤδη, ὡς μόνη αὕτη οἶδεν, ἐδρομολόγησε τὴν ταπεινὴν ἐκκλησιαστικὴν διακονίαν μου, διὸ καὶ "τῇ θαυμαστῇ αὐτῆς σκέπῃ" προστρέχω σήμερον προσευχητικῶς καὶ δοξολογικῶς "ὅλῃ ψυχῇ καὶ καρδίᾳ καὶ ὑλικῇ γλώσσῃ". Εὑρισκόμενος ἐν πλείσταις ὅσαις μερίμναις, ἐκλαμβάνω ὡς μεγίστην καὶ μεγάτιμον διὰ τὴν ταπεινότητά μου τὴν στιγμὴν ταύτην, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ ὄχι ἁπλοῦν ἴχνος ἀλλὰ τὸ στίγμα τῆς περαιτέρω ταπεινῆς διακονίας μου ἐν τῇ Μιᾷ, Ἁγίᾳ, Καθολικῇ καὶ Ἀποστολικῇ Ἐκκλησίᾳ ἀπὸ τοῦ Ἱεροῦ Κέντρου τῆς Ὀρθοδοξίας. Εἰς τὴν Παναγίαν τὴν Πορταΐτισσαν θὰ ἀποβλέπω καὶ αὐτῆς τὴν βοήθειαν καὶ τὴν χάριν θὰ ἐπικαλῶμαι ἐν παντὶ ἔργῳ. Διὸ καὶ ἡ εὐγνωμοσύνη μου πρὸς ὑμᾶς, ἅγιε Καθηγούμενε, καὶ τὴν πανηγυρίζουσαν Ἰβηριτικὴν χορείαν τῶν ζώντων καὶ τῶν κεκοιμημένων εἶναι ἀνέκφραστος καὶ βιώνεται μυστικῶς ἐν σιγῇ ἀνεκλαλήτῳ χαρᾶς, παρακαλῶν τὴν Πορταΐτισσαν νὰ συνεχίζῃ εἰς τὸν αἰῶνα νὰ εἶναι "φῶς καὶ προστάτις, ζωὴ καὶ πνοή" σας, ἅγιε Καθηγούμενε, καὶ τῆς περί σε ἱερᾶς ἀδελφότητος.

         Θὰ ἐπιτρέψετε εἰς ἐμὲ ἕνα καρδιακὸν ἀκόμη λόγον, ἅγιε Καθηγούμενε: τὴν ἀναφορὰν εἰς τὸν σεπτὸν ὄνομα τοῦ Γέροντός σας καὶ Προηγουμένου τῆς Ἱερᾶς ταύτης Μονῆς, εἰς τὸ ὄνομα ὑμῶν Γέροντα Βασίλειε, ὁ ὁποῖος ἀνεφάνητε καὶ λάμπετε ἐν τῷ στερεώματι τοῦ Περιβολίου τῆς Παναγίας ἀστὴρ νεοφανὴς κατὰ τοὺς ἐσχάτους τούτους χρόνους τῆς πνευματικῆς παρακμῆς καὶ λαμπρὸς τοὺς ἀγῶνας καὶ ὅμοιος ἐν πᾶσι πρὸς τοὺς παλαιοὺς ἐκείνους Ἰβηρίτας πατέρας, ἀκολουθῶν τὰ βήματα τῶν Ἁγίων Κτιτόρων Εὐθυμίου, Γαβριήλ, Ἀθανασίου καὶ Γεωργίου, διδάσκων διὰ τοῦ φωτεινοῦ παραδείγματός σας καὶ μαρτυρῶν τὴν ἑνότητα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ὡς χάριν καὶ ὡς πλήρωμα τῆς καινῆς ζωῆς, ποὺ καινοποιεῖ τοὺς γηγενεῖς, ὅλους ἡμᾶς καὶ τὸν κόσμον ὁλόκληρον, διὰ νὰ ἐπαναλάβω τοὺς λόγους τοῦ ἰδικοῦ σας Εἰσοδικοῦ.

         Καὶ, ὁ τελευταῖος λόγος εἶναι ἡ προσευχή μου πρὸς τὴν ἱλαρὰν δότιδα πάσης χαρᾶς ἐπιγείου καὶ ἐπουρανίου, τὴν Πορταΐτισσάν μας: "Ὕμνους εὐτελεῖς, δεήσεις τε πρόσδεξαι τὰς ἐμοῦ Δέσποινα, λῦσον συμφορῶν πικρῶν" τὸ ἡμέτερον Γένος καὶ τὴν σὴν κληρουχίαν ταύτην καὶ μετάδος πλουσίαν πᾶσιν ἡμῖν τοῖς προσκυνηταῖς σου τὴν Χάριν σου. Ἀμήν.