Το στοιχειώδες πρώτο μάθημα της Ιστορίας στο σχολείο, αλλά και το στοιχειώδες μάθημα λογικής για όλους τους νοήμονες, είναι ότι δεν μπορείς να καταλάβεις ένα ιστορικό γεγονός ή να αποτιμήσεις σωστά την προσφορά ενός ιστορικού προσώπου, αν δεν τα κρίνεις με τα δεδομένα της εποχής τους. Πώς να καταλάβεις, βρε αδερφέ, τα προβλήματα μεταφοράς ανθρώπων και εμπορευμάτων κατά το 18ο αιώνα, μέσα στην αμαξάρα σου και με 140 χλμ. στην Εθνική οδό; Επίσης, στοιχειώδης επιστημοσύνη και ιστορική εντιμότητα επιβάλλει τη χρήση παραπομπών, πηγών και γραπτών μαρτυριών της εποχής για ό,τι ισχυρίζεσαι και γράφεις.

Στην επιχείρηση με τίτλο «κατάρρευση των μύθων του 21», ούτε το ένα ούτε το άλλο ισχύει. Σερβίρεται η ακατάσχετη ιδεολογικοποίηση της ιστορίας, με σαφή βέβαια προσανατολισμό.

Κάθε χρόνο και με αφορμή την εθνική επέτειο του 1821 στο επίκεντρο βρίσκεται μια από τις πλέον τραγικές μορφές της εποχής: ο Πατριάρχης Γρηγόριος Ε΄. Προδότης, φιλότουρκος, πολέμιος της Επανάστασης. Αφόρισε τον Υψηλάντη. Ένας μάλιστα έκανε την «ευφυή» σύγκριση μεταξύ της αντεθνικής ιδιότητας του Γρηγορίου και του επαναστατικού ήθους του Κοραή…

Βρε γκιαούρ (που θα έλεγε και ο πολυχρονεμένος…), το ίδιο είναι να είσαι απλός λόγιος – διανοούμενος, το ίδιο είναι να είσαι Πατριάρχης ενός υπόδουλου γένους; Το ίδιο είναι να ζεις και να γράφεις στην ασφάλεια του Παρισιού με το να είσαι στην Πόλη, μέσα στην καυτή ανάσα του Σουλτάνου;

Από πλευράς εκκλησιαστικού και κανονικού δικαίου, αυτό που έκανε ο Γρηγόριος δεν είναι έγκυρος αφορισμός. Κάτι που δεν το ήξεραν οι Τούρκοι. Αλλά δεν το γνωρίζουν (και ούτε φροντίζουν να το μάθουν) και οι σύγχρονοι αποδομητές της ιστορίας.

Διαβάστε τη συνέχεια του σχολίου στην αρχική πηγή ΠΑΤΩΝΤΑΣ ΕΔΩ