Γράφει με επίγνωσι. Από εμπειρία. Από βίωμα. Δεν φλυαρεί και δεν παίζει με τις λέξεις και κυρίως με τις ψυχές. Έχει το Πνεύμα του Θεού και την ευθύνη να καθοδηγεί το σκάφος της κληρονομιάς του Ιησού. Εκείνος είχε φύγει μα καθόλου δεν έλειψε. Μέσα από την γραφίδα του Παύλου, από τους αγώνες και την αγωνία του εκδηλώνεται το Θεϊκο ενδιαφέρον ώστε να μη χαθεί τίποτε και κανείς. Ο Απόστολος νουθετεί τους Χριστιανούς όχι αναπτύσσοντας τις προσωπικές του σκέψεις αλλά αποστάζοντας το βουτηγμένο στα ύδατα της Χάριτος περιεχόμενο της καρδιάς του. Ως ποιμένας γνωρίζει ότι έχει χρέος να ποιμάνει τα λογικά πρόβατα κυρίως μέσα από την σωστή διαχείρισι των χαρισμάτων της Εκκλησίας.

Μέσα από τις σειρές του αποστολικού αναγνώσματος της Κυριακής αυτής μας αποκαλύπτεται με τρόπο σαφή ότι η ευεργεσία του Τριαδικού Θεού εκδηλώνεται και διανέμεται μέσα στην φανερωμένη Εκκλησία μέσα από τα χαρίσματα. Πολλές φορές, και αυτό το συναντούμε καθημερινά, επαινούνται οι χάρες και τα προτερήματα των συνανθρώπων μας είτε δημόσια μέσα από τα επιτεύγματα και τα κατορθώματά τους είτε οικογενειακά και ιδιωτικά όταν τα αγαπημένα πρόσωπα χαίρονται με την επιτυχία ενός προσώπου, του δικού τους προσώπου, σε κάτι. Είναι λογικό και αναγκαίο. Κάθε καλό, κάθε αγαθό, σίγουρα εκπορεύεται από τον Θεό των Πατέρων μας και για τον λόγο αυτό Τον δοξάζουμε πάντα. Τα χαρίσματα, όμως, του Αγίου Πνεύματος τα οποία μοιράζονται μέσα στην Εκκλησία έχουν τελείως διαφορετικό νόημα από αυτο που δίνει στις σκιές τους ο κόσμος. Για να καταλάβουμε την παράμετρο αυτή δεν θα πρέπει να χρησιμοποιήσουμε τις γνώσεις ή τη λογική μας αλλά να αφεθούμε στη βίωσι του άχρονου Μυστηρίου της Εκκλησίας έτσι όπως μοναδικά ο μέγας Παύλος μας παραδίδει.

Εάν παρατηρήσουμε καλά τα χαρίσματα που αναφέρονται σίγουρα θα διαπιστώσουμε ότι αυτά τα ίδια υπάρχουν και ως τύπος και ως γράμμα και εκτός Εκκλησίας. Μα φυσικά αφού έτσι προάγεται η ζωή του κόσμου όπως τον δημιούργησε ο Θεός. Η Εκκλησία αναγεννά αυτά τα δεδομένα και τα ενδύει με αιωνιότητα. Με τον τρόπο αυτό η προφητεία,  η διακονία, η διδασκαλία, η παρηγοριά, η εξουσία, η φιλοξενία, η αγάπη, η υπομονή, η αδελφοσύνη, η προσευχή, η ελεημοσύνη, η ανεξικακία, η πίστι, η εκπλήρωσι του Θείου Θελήματος, ακόμη και η εργατικότητα, εμφανίζονται ως ειδικά δώρα του ενός Θεού προς την κοινωνία των αγίων δηλαδή προς το κάθε μέλος της Εκκλησίας που αγωνίζεται για τούτο: το να ενωθεί με τον Ιησού και με τους αδελφούς του ώστε να ζήσει σε αυτήν την κοινωνία τον αληθινό Παράδεισο που Εκείνος ετοίμασε.

Είναι αναγκαίο να ακούμε τη φωνή του Κυρίου μέσα μας και να ανακαλύπτουμε με ποιό χάρισμα μας προίκισε το Πανάγιο Πνεύμα. Αναγνωρίζοντας το ας δοξολογήσουμε για την ευεργεσία κιας φροντίζουμε με κόπο και φόβο Θεού να το καλλιεργούμε μόνο και μόνο για την καλλίτερη διακονία της Εκκλησίας και για την αιώνια δόξα του Θεού. Συνάμα είναι απαραίτητο να παρατηρούμε τα χαρίσματα των αδελφών μας και να χαιρόμαστε που ο Θεος προικίζει την Εκκλησία με την ποικιλία των χαρισμάτων της αγαθότητάς Του. Ας μένουμε σε ό, τι μας δόθηκε και ας αξιοποιούμε των πλησίον μας τις αρετές βοηθώντας τους στον αγώνα. Είμαστε μια οικογένεια! Η όντως οικογένεια και έχουμε Πατέρες Αγίους και αδελφούς Αγίους και παιδιά Αγίους. Ας αξιοποιήσουμε με σύνεσι και στο όνομα του Χριστού το χάρισμα που θα μας ζητηθεί επιδιώκοντας μόνο το να γίνουμε ψηφίδα όχι χρυσού αλλά Χριστού στο υπέροχο, στο άρρητο ψηφιδωτό που σχηματίζει όχι τον βίο αλλά την ίδια τη Ζωή και την Ανάστασί μας!