Αδιαπραγμάτευτη και ταυτόχρονα αναλλοίωτη πραγματι­κότητα είναι ότι η Εκκλησία μόνο αγιάζει και σώζει τους χρι­στιανούς ακόμα και διά των αντι­κειμένων. Για τον λόγο αυτό προ­βάλλει αύριο -Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσως- τον Σταυρό του μαρτυρίου του Χριστού, για να μεταδώσει χάρη και δύναμη στους προσκυνητές του. Βρισκόμαστε ήδη στο μέσον της Μεγάλης Τεσσαρακοστής.

       Στην δύσβατη πνευματικά επο­χή μας εκείνος γίνεται φάρος πού ακτινοβολεί και προφυλάσσει, ενώ δείχνει και το λιμάνι της σω­τηρίας που είναι η Εκκλησία. Παραμένει το  υπήνεμο λιμάνι  στις φουρτούνες - κακοτοπιές και να τις ξεπερνάμε.

      Ο Σταυρός δεν είναι φονικό όπλο όπως υποστηρίξουν οι αιρε­τικοί χιλιαστές, αφού ο Χριστός δεν είναι πεθαμένος, ο φονευμένος Θεός. Είναι ο τρόπος και ο τόπος της θυσίας του Θεαν­θρώπου, με τελικό σκο­πό να λυτρωθεί το υπόδουλο στην αμαρτία  ανθρώπινο γένος.  Για όλους μας είναι ο Ανα­στημένος Λυτρωτής, που υπάρχει στους ουρανούς και μας περιμένει.

     Μετά από έναν αθλητικό αγώνα ίσως υπάρχει νίκη, ίσως όμως και ήττα. Στην περίπτωση όμως των πνευματικών αγώνων, μόνο νικη­φόροι πρέπει να είναι αυτοί, αρκεί να έχουμε ως λάβαρο τον Τί­μιο Σταυρό.

   Ένας ύμνος της Εκκλησίας μάς βεβαιώνει πως και οι δαίμο­νες ακόμα τρέμουν και μόνο στην θέα του Σταυρού. Συμβαίνει τούτο γιατί, δια της σταυρικής θυ­σίας του Ιησού έχασε ό διάβολος τον δέσμιο  του άνθρωπο. Ο Χριστός με την κάθοδο Του στον  Άδη  τον «τράβηξε», τον λύτρωσε από τον δεσμώτη διάβο­λο και του έδωσε το δικαίωμα να ζήσει αιώνια.

    Μετά την Σταύρωση ήρθε η Ανάσταση, πέρασμα δια της πόρ­τας που λέγεται Τίμιος Σταυρός. Μετά τις κάθε είδους προσωπικές δοκιμασίες έρχεται η χαρά της δι­καίωσης, της νίκης, της θεραπεί­ας των πληγών που καταφέρνουν αυτές. Όπως αναστήθηκε ό Χρι­στός, το αυτό μπορούμε να καταφέρουμε και εμείς, δύσκολα όχι όμως και  ακατόρθωτα. Ο Σταυρός έτσι δεν είναι για να θανατώνει, αλλά για να σώζει, να δίνει κου­ράγιο, δύναμη και ελπίδα για το αύριο.

         Μεγάλο παράδειγμα και αδιά­ψευστη πραγματικότητα είναι οι Άγιοί μας. Με το μαρτύριο -πότε του αίματος, πότε των δακρύων  τους- σήκωσαν αγόγγυστα τον σταυρό που τους δόθηκε. Μπορεί να έφυγαν από τούτη την ζωή, αλλά αναστημένοι χαίρονται την ποθητή αιωνιότητα, τους θυμόμαστε και ό,τι καλό έπραξαν μέ­χρι σήμερα και τούς τιμάμε γι' αυτό. Έμπνευσή τους ήταν ό Σταυρός του Χριστού, ο Γολ­γοθάς ήταν σημείο αναφοράς για να υπομείνουν κάθε είδους βα­σανιστήρια, μαρτυρίου ή συνειδή­σεως, πόνου σώματος ή  ψυχής. Ο Χριστός άγιασε τον Σταυρό και αγιάζει όσους τον ση­κώνουν στην ζωή τους με καρτε­ρία.

          Σαν βλέπουμε επιπλέον τον Τίμιο Σταυρό θυμόμαστε και την υπομονή του Κυρίου. Αν και ήταν Θεός, επέτρεψε εκεί να πληγωθεί όχι μόνο από τα καρφιά των στρατιωτών αλλά και από τα καρφιά της αχαριστίας, της απόρριψης, της αμφισβήτησης, φρικτό αυτό το μαρ­τύριο. Εκείνη την μοναδική στιγ­μή για την ιστορία της ανθρωπό­τητας να βλέπει έναν Θεό να πά­σχει σωματικά, Εκείνος συγχωρεί και μακροθυμεί, κάνει κάτοικο του  Παραδείσου έναν ληστή και ανοίγει την ερμητικά κλειστή θύρα του και μας περιμένει όλους μας. Κλειδί ο Σταυρός, προϋπόθεση ή η μετάνοιά μας. Πάντα υπάρχει διέ­ξοδος στα προβλήματα που μας κυκλώνουν. Ο άνθρωπος της Εκκλησίας, το πιστό μέλος Της, ξέρει που θα βρει την απαντοχή του.

          Ζωή χωρίς Σταυρό δεν υπάρχει, μα και Σταυρός χωρίς Ανάσταση δεν νοείται. Γι' αυτό καθώς πο­ρευόμαστε στην ζωή μας ας είμα­στε σε δρόμους υπομονής και έμπρακτης πίστης στον Θεό. Οι δρόμοι αυτοί περνούν από την Εκκλησία οπωσδήποτε, οι αιρέ­σεις μάς οδηγούν σε ύποπτους παράδρομους που αν τούς ακολουθήσουμε θα καταλήξουμε στον όλεθρο. Ό αυτοσκοπός της ζωής μας είναι όμως ή Ανάσταση, αν την επιδιώξουμε, θα την βιώσου­με.