Όλα είναι έτοιμα για την ιστορική είσοδο του Κυρίου στην Αγία Πόλη, λίγες μέρες πριν το Πάθος Του. Ο λαός στη θέση του, τα  κλαδιά της φοινικιάς στα χέρια τους, τα ρούχα στρώθηκαν, η άρχουσα τάξη στην άκρη με την προκατάληψή της. Το θέμα είναι πώς ο καθένας αντιλαμβάνεται  την υποδοχή, για ποιο λόγο συμμετέχουν κάποιοι  και πού αποσκοπούν οι ζητοκραυγές τους. Κατά το συμφέρον και η αντίδραση, κατά την ανάγκη η συμμετοχή, κατά την κακία οι σκέψεις.

Τρείς ομάδες ανθρώπων κυριαρχούν στην ιστορική είσοδο του Θεανθρώπου στην  περιώνυμη πόλη. Τους θυμάται αύριο η Εκκλησία μας, τους περιγράφει στη Γραφή, τους  αντικρίζουμε όλοι μας μέσα μας ή γύρω μας.

Πρώτη ομάδα είναι των συνοδών Του. Οι μαθητές Του διαθέτουν πίστη και βεβαιότητα για το τι  είδαν και άκουσαν σε πόλεις και χωριά επί χρόνια. Είχαν αφήσει τα πάντα για να Τον ακολουθήσουν , γι' αυτό ήταν σίγουροι που θα κατέληγαν. Με τέτοια συναισθήματα περικυκλώνουν το ονάριο  και εισέρχονται όλοι μαζί  στην Ιερουσαλήμ. Είχαν την βεβαιότητα για τις σωτηριολογικές Του προθέσεις.

Στα κράσπεδα του δρόμου συνωστίζεται ο λαός. Κάθε ηλικίας, άνδρες και γυναίκες άφησαν τις ασχολίες τους για να συναντήσουν τον ελευθερωτή τους. Πάντα ο λαός θα παρεξηγεί, θα παρασύρεται, θα ξεχνά. Θα το δείξουν οι επόμενες ημέρες. Εύκολα γίνεται οπαδός, μάζα , όχλος. Δεν έχει καλά-καλά καταλάβει γιατί χειροκροτεί. Χωρίς δυσκολία βρίσκονται οι επιτήδειοι  για να του κάνουν πλύση ιδεών και να του μεταστρέψουν τη θέληση. Φέρονται και φαίνονται ως άβουλα όντα και θα φανεί με την πρώτη ευκαιρία.

Τρίτη ομάδα είναι της άρχουσας τάξης. Οι Φαρισαίοι φοβούνται και ταυτόχρονα καταστρώνουν σχέδια πώς θα απαλλαγούν από τον ενοχλητικό επισκέπτη. Θα αποκάλυπτε τα ψεύδη τους και δεν θα μπορούσαν να εκμεταλλεύονται τον λαό ποικιλότροπα. Η εξουσία και τα προνόμιά της είναι γλυκιά. Η θέση φέρνει αξία σ΄ όσους δεν τη δικαιούται και γίνεται αφορμή πλουτισμού σ΄ εκείνους που την νέμονται.

Αν ψάξουμε τον εαυτό μας πού θα τον βρούμε άραγε; Στις δυο πρώτες ομάδες κάποιο χρόνο, στην τελευταία αρκετό καιρό. Τα συμφέροντά μας καθορίζουν το πού θα στεκόμαστε και για πόσο. Με ευκολία θα Τον ακολουθήσουμε, μας συμφέρει άλλωστε, κάτι θα έχουμε να Του ζητήσουμε ως εξυπηρέτηση. Τον πλησιάζουμε τη Μεγάλη Πέμπτη ή τη Μεγάλη Παρασκευή γιατί είμαστε ευσυγκίνητοι και διαθέτουμε ψυχολογία υπέρ του αδυνάτου. Τις υπόλοιπες ημέρες  στεκόμαστε απέναντί Του και Εκείνος μας φταίει για ότι στραβό ή ανάποδο μας συμβαίνει. Ο καιροσκοπισμός στο έπακρο και η συμφεροντολογία στα ύψη. Ψάχνουμε πλέον αφορμή για να Τον (ξανά)σταυρώσουμε.

Ας αποκτήσουμε πια τη θέση που μας πρέπει έναντι στον Θεό και ας ανακτήσουμε δυνάμεις ταπείνωσης. Μη στεκόμαστε στο χώρο που μας αφήνει ο κοινωνικός και θρησκευτικός καθωσπρεπισμός μας. Πολύ γρήγορα ο ασπασμός τιμής θα γίνει φιλί προδοσίας και οι φωνές χαράς και υποδοχής θα μετατραπούν σε κραυγές απαίτησης και απόρριψης. Όταν συνειδητοποιήσουμε το σωστό, τότε θα γιορτάσουμε αληθινά.