Είναι αλλιώτικο ετούτο το κυκλαδονήσι. Το νιώθεις από την πρώτη στιγμή που θα αντικρίσεις το λιμάνι και το καμπαναριό της Μεγαλόχαρης από το καράβι. Είναι μια ενέργεια που αλλάζει το είναι σου. Το βλέπεις στα μάτια όλων εκείνων που ξεκινάνε να ανεβαίνουν τον ανήφορο προς την Ευαγγελίστρια. Άξαφνα τα πρόσωπα σοβαρεύουν και τα σώματα σα να κυρτώνουν παίρνοντας τη στάση της δέησης και της ικεσίας. Τα μαρμάρινα σκαλιά βαθουλωμένα από τα χιλιάδες βήματα των προσκυνητών που έφτασαν μέχρι τη Χάρη της για να απιθώσουν τα βάσανα, τους καημούς, την ανημπόρια, τα δάκρυα, την αποτυχία μπροστά στο ασημοσκέπαστο θαυματουργό της εικόνισμα το γεμάτο τάματα κι αφιερώματα, μικρή μόνο απόδειξη της ευγνωμοσύνης και της πίστης.

Τα μάτια δειλά πάνε να συναντήσουν το βλέμμα Της Μάνας των αγγέλων και των ανθρώπων. Κι είναι ένα βλέμμα πιότερο ζεστό κι από τον αυγουστιάτικο ήλιο. Ένα βλέμμα που γίνεται ελπίδα για τους απελπισμένους και βάλσαμο για τις πληγές των πονεμένων παιδιών της. «Αχ Παναγιά μου, σ' ευχαριστώ που υπάρχεις. Σ' ευχαριστώ που δεν έφυγες μακριά από τον κόσμο μας. Σ' ευχαριστώ που η αγκαλιά σου είναι πλατυτέρα των ουρανών, για να χωράει μέσα της τον πόνο και τον αγώνα μας τον καθημερινό.» Σε τούτο το ναό της Παναγίας το θαύμα παύει να είναι ιστορία χρόνου παρελθοντικού.Εδώ το θαύμα είναι το παρόν ενός κόσμου που αναζητάει να βρει το σημείο επαφής με το υπερβατικό και το αιώνιο. 

διαβάστε τη συνέχεια εδώ