Στις 17/ 30 Ιουνίου 2017 συνεκλήθη η 206η Έκτακτος Διπλή Ιερά Σύναξις των αντιπροσώπων των Μονών του Αγίου Όρους και έδωσε μιαν ηχηρή απάντηση, σε όσους μικρόνοες θεωρούσαν ότι το Άγιον Όρος θα κηρύξει την επανάσταση ενάντια στην Αγία και Μεγάλη Σύνοδο της Ορθοδόξου Εκκλησίας, την συγκροτηθείσα στην Κρήτη τον Ιούνιο του 2016. Η Ιερά Σύναξις μελέτησε τα προσυνοδικά κείμενα και τις αποφάσεις της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου και αποφάσισε : «εξ αισθήματος ευθύνης και σεβασμού προς τήν Αγίαν ημών Εκκλησίαν και το πλήρωμα Αυτής κινουμένη».

   Η Ιερά Κοινότητα του Αγίου Όρους υπάκουη στον Επίσκοπο της, Οικουμενικό Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίο, τον αγωνιστή για την ενότητα της Ορθοδοξίας Πατριάρχη και γνήσιο εκφραστή της συνοδικότητάς της, αποφασίζει με γνήσια εκκλησιαστικά κριτήρια και δημοσιεύει ένα ιστορικό κείμενο αποδεικνύοντας ότι όπου ο Επισκοπός της εκεί και η Εκκλησία, διότι και οι μοναχοί στην Εκκλησία ανήκουν. Παραλλήλως οι Αγιορείτες αποδεικνύουν τον σεβασμό τους προς την Παναγιότητά Του, τον Οικουμενικό μας Πατριάρχη, ο οποίος και για τους μοναχούς του Αγίου Όρους, αλλά και για όλους τους πιστούς, τον της Ορθοδοξίας πρώτον θρόνον λαμπρύνει σήμερα με τη φωτισμένη παρουσία του, συνεχίζοντας την παράδοση αιώνων της Μητρός Εκκλησίας μας και δίνοντας αγιοπατερικές λύσεις στα προβλήματα που βασανίζουν την ανθρωπότητα. Με το κείμενο τους αυτό οι μοναχοί του Αγίου Όρους δηλώνουν ότι ο Επίσκοπος τους και Πατριάρχης της Ορθοδοξίας διακονεί την Μεγάλη του Χριστού Εκκλησία και παρέχει την μαρτυρία της Ορθόδοξης πίστης και ζωής στο σύγχρονο οικουμενικό γίγνεσθαι, φέροντας τον σταυρό της διακονίας του .

   Η Ιερά Σύναξη γνωρίζει τις απαιτήσεις της εποχής, όπως πάντοτε ο μοναχισμός αντιλαμβανόταν τα μηνύματα των καιρών, τα μηνύματα, τις αναζητήσεις και επιθυμίες του πληρώματος της Εκκλησίας για την πανορθόδοξη ενότητα και στην συνέχεια για την πανχριστιανική ενότητα και συμφωνεί με τις πρωτοποριακές και ταυτόσημες με την ορθόδοξη ζωή και παράδοση αποφάσεις της Αγίας Μεγάλης Συνόδου.

   Η Ιερά Σύναξη τονίζει ότι: «Το Πνεύμα το Άγιον όλον συγκροτεί τον θεσμόν της Εκκλησίας. Αυτό τα ασθενή θεραπεύει και τα ελλείποντα αναπληροί. Παραμένοντες εις την Εκκλησίαν και αισθανόμενοι ελλιπείς και ασθενείς δεχόμεθα την θεραπείαν και την υγείαν… Δεν δικαιολογούνται άρα ταραχαί και απογνώσεις, αι οποίαι οδηγούν εις σχίσματα. Ανήκομεν εις την Εκκλησίαν, Σώμα Χριστού. Αυτό το Σώμα έχει τοιαύτην υγείαν, ώστε πάντοτε προσλαμβάνει και αφομοιώνει τα στοιχεία που αυτό αποδέχεται. Όπως αποβάλλει όσα αυτό θεωρεί ξένα». Η Ιερά Σύναξη επισημαίνει τον κίνδυνο σχισμάτων που ορισμένοι συντηρητικοί κύκλοι επιθυμούν για ίδιον όφελος, οι οποίοι καταφέρονται με μίσος θεωρώντας εχθρούς της ορθοδόξου πίστεως, τους συμμετάσχοντας στην Αγία και Μεγάλη Σύνοδο, αγνοώντας προφανώς την διδασκαλία του Αγίου Σιλουανού του Αθωνίτου: «ο αδελφός μας είναι η ζωή μας», ο οποιοσδήποτε αδελφός μας ανεξάρτητα από φύλο, φυλή, καταγωγή μα και θρησκευτική πίστη ακόμα. «Η χάρη του Θεού δεν βρίσκεται στον άνθρωπο που δεν αγαπά τους εχθρούς του».

   Η Ιερά Σύναξη καταδικάζει τις λεγόμενες αποτειχίσεις, όρος βεβαίως που δεν υφίσταται στην εκκλησιαστική ιστορία, αλλά σε διάφορες πολιτικές κομματικές ομάδες. Επίσης καταδικάζει την διακοπή μνημοσύνου του οικείου επισκόπου από ελαχίστους ιερείς, επειδή οι ιερείς αυτοί δεν συμφωνούν με τις αποφάσεις της Συνόδου πιστεύοντας ότι η συμφωνία του καθενός εξ ημών είναι ατομικό θέμα και όχι εκκλησιαστική πράξη.

   Οι ταραχές και οι φωνασκίες λοιπόν ενάντια στην Αγία και  Μεγάλη Σύνοδο κατά τους Αγιορείτες Πατέρες οδηγούν σε σχίσματα, αλλά επειδή ανήκουμε στην Εκκλησία είμαστε υγιείς πνευματικά και δεν δημιουργούμε τις δικές μας φατρίες.  Η Ιερά Σύναξη συνεχίζει και εμμέσως ονομάζει τους φατριάζοντας εναντίον της Συνόδου και υβρίζοντας αυτήν αιρετικούς: «Έχομεν εμπιστοσύνη εις την αγάπην του Χριστού, όχι εις ατομικάς και εώλους δοξασίας, αι οποίαι οδηγούν έκτος Εκκλησίας και δημιουργούν τας κολάσεις των αιρέσεων».

   Η Ιερά Σύναξη τονίζει την παραμονή στην Εκκλησία και όχι την αυτονόμηση κάτι το οποίο έκαναν και κάνουν οι αιρετικοί, επειδή κατά τον δικό τους νου δεν τους αρέσουν οι αποφάσεις της Συνόδου:  «Θεωρούμεν δε αχαριστίαν προς τον Θεόν και έλλειψιν αγάπης προς πάντας τους αδελφούς — τους εγγύς και τους μακράν — εαν δεν τονίζωμεν μετά πάσης παρρησίας και σαφηνείας τον πλούτον της Χάριτος πού απολαμβάνομεν ζώντες εντός της Μιας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας».

   Με μια, ωραία εξ αντιθέτου, παρομοίωση με τους δοκούντας άρχειν των εθνών ταυτίζει δικαίως τους αντιδρώντας στην Σύνοδο, με τους άρχοντας των εθνών δεικνύοντας έτσι η Ιερά Σύναξη το κοσμικό φρόνημα και την εκκοσμίκευση όσων τιτιβίζουν ενάντια στις χαρισματικές, πλήρεις Αγίου Πνεύματος, αποφάσεις της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου: Αντιθέτως οι δοκούντες άρχειν των εθνών (ως θρησκευτικοί ή ως κοσμικοί άρχοντες) κατακυριεύουσι και κατεξουσιάζουσι των ανθρώπων. Ως ψευδείς ποιμένες δεν θυσιάζουν την ψυχήν των υπέρ των προβάτων, αλλά τα πρόβατα δια την θεωρίαν των. Καταδικάζουν και εξοντώνουν τους άλλους ως αιτίους τού κακού, δια να διορθώσουν τον κόσμον.

-Άλλοι κατακαίουν τους θεωρουμένους ως αιρετικούς και απίστους.

-Άλλοι τους ανθρώπους τής κατωτέρας καταγωγής και φυλής.

-Τρίτοι τους εχθρούς τού λαού.

Όλοι βασιλεύουν, αλλ' ούκ αιωνίζουν. Βασανίζουν τους ανθρώπους και παρέρχονται, αλλά εμφανίζονται με υποτροπιάζουσαν την ιδίαν ασθένειαν».

   Τέλος η Ιερά Σύναξη αφού αναφέρει για την λειτουργική χάρη και την πνευματική χάρη την επερχομένη με την προσευχή, τονίζει : «Απολαμβάνομεν την χάριν της ελευθερίας του Πνεύματος και την έν Χριστώ αδελφοσύνην εντός της Ορθοδόξου Εκκλησίας».  Δηλαδή η ελευθερία η προερχομένη από το Άγιο Πνεύμα ευρίσκεται στους πιστούς εντός της Εκκλησίας και όχι σε σέχτες αυτοονομαζόμενες ορθόδοξες υποκινούμενες από συνταξιούχους θεολόγους και περιφερομένους εκδιωχθέντες από την Μονή τους μοναχούς.

   Η Ιερά Σύναξη ως όφειλε να κάνει υπακούωντας στον Επίσκοπό της, έχοντας και η ίδια εμπειρία τού ιστορικού γεγονότος, στο οποίο εκπρόσωπός της συμμετείχε ως μέλος της Αντιπροσωπείας του Οικουμενικού Θρόνου, αναγνώρισε ξεκάθαρα τις αποφάσεις της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου και δίνει απάντηση σε όσους ελαχίστους πιστούς είχαν κάποιες επιφυλάξεις για την ορθότητα των κείμενων τής Συνόδου, κινούμενοι από αγαθή προαίρεση. Βεβαίως δεν πρόκειται οι φωνασκούντες κατά της Συνόδου να πάψουν να καταφέρονται εναντίον της, διότι όταν δεν έχεις τι να πεις, μιλάς για να μιλάς και πάντοτε οι εμμονικές και εγωιστικές συμπεριφορές που δύνανται να εξελιχθούν σε ψυχική νόσο αργούν να θεραπευθούν. Αυτοί λοιπόν οι αναστατώνοντες τους πιστούς ας συνηθίσουν πλέον την αγωνία και τον αγώνα του Άγιου Όρους για την Πανορθόδοξη ενότητα των Εκκλησιών διότι δεν αποκλείεται μια ημέρα των ημερών αυτός ο καθαγιασμένος τόπος από τα δάκρυα των προσευχών όλων όσοι διακόνησαν και διακονούν το θέλημα της Κυρίας Θεοτόκου και ανοιχτός για κάθε άνθρωπο, να υποδεχθεί μεταξύ άλλων και τον Επίσκοπο της Παλαιάς Ρώμης προκειμένου να βιώσει την πνευματικότητα των Αγίων αυτών Ασκητών και να συν-προσευχηθεί για την ενότητα της Εκκλησίας που ίδρυσε ο Ιησούς Χριστός. Είναι γνωστό άλλωστε με πόση νοσταλγία, αγάπη και σεβασμό μιλούσε για το Άγιον Όρος ο Πάπας Ρώμης Ιωάννης 23ος ο οποίος ως Αρχιεπίσκοπος είχε τύχει της Αγιορείτικης φιλοξενίας και είχε γευθεί των πνευματικών συζητήσεων με Αγιορείτες πατέρες τους οποίους ενθυμούνταν μέχρι και την κοίμησή του.

   Πέρα από διάφορες άλλες αναγνώσεις που μπορεί κάποιος να κάνει στο κείμενο της κοινότητος του Αγίου Όρους περί της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου της Ορθοδόξου Εκκλησίας, το κείμενο αυτό στηρίζει το συνοδικό της εκκλησίας πολίτευμα, εξάλλου η ασκητική εμπειρία αιώνων δεν θα μπορούσε να πράξει άλλως. Ασκητική εμπειρία που πραγματώνει το «ώδε μένω» του Γεροντικού και όχι το δίνω διαλέξεις μεταξύ άλλων και σε πολυτελή ξενοδοχεία ενάντια στον «καταραμένο οικουμενισμό», σε πολυτελείς αίθουσες, μετακινούμενος με πολυτελή αυτοκίνητα πλουσίων φίλων μου.

   Οι μοναχοί του Αγίου Όρους με την απόφαση αυτή δεν χάνουν την μέθοδο της ορθοδόξου ευσεβείας και δεν εκκοσμικεύονται υπονομεύοντας τους εκκλησιαστικούς θεσμούς. «... Ήτοι η απώλεια τη μεθόδου της ορθοδόξου ευσεβείας, η εξάρτηση από τον κόσμο και τις εξουσίες του, και η ανατροπή και υπονόμευση των εκκλησιαστικών θεσμών είναι μερικά δείγματα της εκκοσμικεύσεως του μοναχισμού» (Μητροπολίτου Ναυπάκτου Ιεροθέου, Ο Ορθόδοξος Μοναχισμός – Ως προφητική, Αποστολική και μαρτυρική ζωή, σελ. 486»).

   Μετά την μεστή θεολογικού, πατερικού λόγου ανακοίνωση των Αγιορειτών Πατέρων οι ανά τον κόσμο χριστιανοί ευελπιστούν όπως υπακούοντας στην εντολή του Χριστού « ίνα πάντες εν ώσιν», μέσα από την άσκηση και την προσευχή τους, διδάξουν την ενότητα της χριστιανικής ανά την οικουμένη Εκκλησίας και γίνουν πρωτοπόροι ιεραπόστολοι αυτής της ενότητος, προκειμένου οι του Χριστού διχασμένοι πιστοί ενωθούν εις ένα σώμα.

    Με την απόφαση τους αυτή οι Αγιορείτες μοναχοί πολιτευόμενοι εκκλησιαστικά απέδειξαν ότι έχουν δογματική συνείδηση. «Επομένως οι ορθόδοξοι μοναχοί, που ζουν και πολιτεύονται μέσα στην αυθεντική εκκλησιαστική παράδοση και περνούν μέσα από την βίωση της καθαρτικής, φωτιστικής και θεοποιού ενέργειας του Θεού, αποκτούν, με την πάροδο του χρόνου και ύστερα από τις επανειλημμένες επισκέψεις της Θείας Χάριτος, την «δογματική συνείδηση», την εσωτερική, υπαρξιακή και εμπειρική γνώση της αποκαλυπτικής ζωής. Στην συνέχεια όσοι από αυτούς έχουν και χωρητικότητα νοός μπορούν να διατυπώσουν αυτήν την προσωπική εμπειρία» (Μητροπολίτου Ναυπάκτου Ιεροθέου, Ο Ορθόδοξος Μοναχισμός – Ως προφητική, Αποστολική και μαρτυρική ζωή, σελ. 41).

   Το Άγιον Όρος περίτρανα διακήρυξε ότι η Αγία και Μεγάλη Σύνοδος είναι η ενότητα της όλης Εκκλησίας, η οποία ενότητα στηρίζεται στην  κοινή πίστη στον Χριστό και για αυτό: Δεν υπάρχει λόγος ταραχής, έφ' όσον ευρίσκεται μεθ' ημών ο Αναστάς Κύριος.