Η νέα γρίπη όπως όλα δείχνουν θα μας απασχολήσει περισσότερο από τα ήπια συμπτώματα και το συνάχι που προκαλεί. Ίσως γιατί ακόμα, όπως λένε οι γιατροί, δεν γνωρίζουμε την συμπεριφορά του ιού, πως αυτός θα έρθει τον Σεπτέμβριο στην Ευρώπη από το χειμωνιάτικο τοπίο του Νοτίου ημισφαιρίου, τι θα προκαλέσει…Να σημειωθεί πως μέχρι αυτή την ώρα τα συμπτώματα είναι ήπια και η πορεία της υγείας όσων ασθένησαν εξελίχθηκε ομαλά.

Προφανώς χρειάζεται ψυχραιμία και να το πάρουμε απόφαση ότι κατά μια έννοια όλοι είμαστε αντιμέτωποι με το ίδιο πρόβλημα. Άλλωστε η Ιατρική Κοινότητα κάνει τα πάντα για να μας εξασφαλίσει το κατάλληλο εμβόλιο για την προστασία μας.

Βεβαίως μέσα σε αυτό το κλίμα και στην προσπάθεια των υγειονομικών αρχών να λάβουν όλα τα ενδεδειγμένα μέτρα για τον περιορισμό της εξάπλωσης της ασθένειας τα ερωτήματα των πολιτών για τους τρόπους μετάδοσης πολλαπλασιάζονται.

Έτσι εδώ και αρκετές ημέρες, σύμφωνα και με μαρτυρίες κληρικών, πολλοί πιστοί θέτουν διάφορα ερωτήματα με κυρίαρχο το αν ο συγχρωτισμός στις Εκκλησίες υποβοηθά στην εξάπλωση του ιού.

Υπευθύνως η διοίκηση της Εκκλησίας αναμένεται να ενημερωθεί από αρμόδιους παράγοντες του υπουργείου Υγείας. Για την ώρα πάντως όπως αναφέρουν μέλη της ιατρικής κοινότητας δεν υπάρχουν οι λόγοι για οποιαδήποτε ακραία μέτρα όπως για παράδειγμα το κλείσιμο των Ναών ή η αποθάρρυνση των πιστών να μετέχουν της Θείας Λειτουργίας.

Ως προς το θέμα που ανεδείχθη από χθες το μεσημέρι από τηλεοπτικά ρεπορτάζ σχετικά με τις πιθανότητες μετάδοσης από την Θεία Κοινωνία, είναι προφανές ότι εδράζεται στις ανησυχίες μερίδας των πιστών και κυρίως των νεαρών μητέρων.

Πριν λίγες ημέρες στην Κωνσταντινούπολη όπου βρέθηκα για το συλλείτουργο του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου με τον Πατριάρχη Μόσχας Κύριλλο, θέλησα να μεταλάβω. Μαζί με εμένα στη σειρά που σχημάτισαν δεκάδες πιστοί, περίμενε υπομονετικα και μια νεαρή μητέρα με τον μικρό γιό της. Κάποια στιγμή είπε προβληματισμένη στον διπλανό της. «Τόσος κόσμος και αν κάποιος έχει γρίπη; Δεν φοβάμαι για μένα αλλά για το παιδί που θα κοινωνήσει» είπε απολογητικά. Βέβαια κοινώνησε και αυτή και το παιδί της. Όπως για δύο χιλιάδες χρόνια πράττουν οι χριστιανοί με πίστη και βεβαιότητα ότι στο Κοινό Ποτήριο δεν υπάρχει άρτος και οίνος ΑΛΛΑ Σώμα και Αίμα Χριστού.

Είναι όμως δυνατόν να μην κατανοήσει κάποιος έστω και αυτόν το πρόσκαιρο προβληματισμό εκείνης της μητέρας; Νομίζω πως όλοι αντιλαμβανόμαστε ότι η ανησυχία είναι μια φυσιολογική αντίδραση παρά το γεγονός ότι γνωρίζουμε ή μάλλον καλύτερα πιστεύουμε με βεβαιότητα ότι από το μεγαλύτερο μυστήριο της Εκκλησίας μας δεν κινδυνεύουμε.

Προσωπικά έχω και μια ακόμα απάντηση που ενισχύει την βεβαιότητα της πίστης. Κατάγομαι από μια οικογένεια που έδωσε στην Εκκλησία επτά γενιές κληρικών που διακόνησαν τον Χριστό και τους πιστούς του σε συνθήκες και εποχές εξαιρετικά δύσκολες και σίγουρα πολύ διαφορετικές από τις σημερινές.

Ο παππούς μου υπηρέτησε ως κληρικός σχεδόν 40 χρόνια. Όπως όλοι οι κληρικοί ήταν ο πρώτος και ο τελευταίος που κοινωνούσε. Κατά την «ορθολογική» άποψη, όταν κατέλυε έπαιρνε όλα τα μικρόβια κάθε πιστού ο οποίος προηγουμένως είχε μεταλάβει. Και όμως ποτέ δεν ασθένησε από κάποια μεταδοτική ασθένεια, από κάποιο λοιμώδες νόσημα. Και μάλιστα σε εποχές που οι γενικότερες συνθήκες υγιεινής ήταν δραματικές.

Αυτό δεν είναι μόνο ένα γεγονός. Για μένα που αισθάνομαι πιστός είναι μια απόδειξη για την αλήθεια της Πίστης και του μυστηρίου της Θείας Ευχαριστίας. Ίσως κάποιοι να με θεωρήσουν υπερβολικό. Όμως για μένα αυτό είναι μια εμπειρία ζωής. Και για κάθε πιστό μέλος της Εκκλησίας η συμμετοχή του στην Θεία Λατρεία είναι μια ξεχωριστή εμπειρία που κορυφώνεται με την μετάληψη Σώματος και Αίματος Χριστού.

Και αυτό είναι το ίδιο είτε βρίσκεσαι σε μια μεγάλη και λαμπρή Εκκλησία είτε σε έναν ταπεινό και μικρό Ναό σε κάποιο απομακρυσμένο χωριό. Είναι το ίδιο ιερό και καθαγιασμένο είτε βρίσκεσαι στο Σεπτό Κέντρο της Ορθοδοξίας, το Οικουμενικό Πατριαρχείο, είτε βρίσκεσαι  στους Αγίους Τόπους, στην Ευρώπη, την Αμερική ή στα βάθη της Αφρικής.

Παρόλα αυτά υπάρχουν άνθρωποι που μέσα στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα των ημερών ανησυχούν ιδιαίτερα και προβληματίζονται. Και σε αυτούς οφείλει να σταθεί περισσότερο η Εκκλησία, ο κλήρος και η Ιεραρχία της. Να τους ενημερώσουν, να τους εμψυχώσουν, να τους ενισχύσουν, να τους εξηγήσουν. Οι άνθρωποι αυτοί απλά ανησυχούν δεν αμφισβητούν συνειδητά την πίστη στον Χριστό. Γι’ αυτό πρέπει με αγάπη να σταθεί κοντά τους η Εκκλησία.

Από την άλλη πλευρά σε ό,τι αφορά τεχνικά ζητήματα που αφορούν στην αντιμετώπιση του ιού η Εκκλησία είναι βέβαιο ότι θα συνεργαστεί με την Πολιτεία προκειμένου να συμβάλει στην κοινή προσπάθεια. Το κύριο μέλημα της όμως θα πρέπει να είναι η ενίσχυση εκείνου του τμήματος των πιστών που ανησυχούν περισσότερο. Κάτι που οφείλει να το κάνει συντονισμένα από τον Σεπτέμβριο όταν, όπως εκτιμούν οι γιατροί, θα σημειωθούν περισσότερα κρούσματα της νέας γρίπης.

Και δεν θα πρέπει να ξεχνούμε ότι οι γιατροί κάνουν την δική τους δουλειά, υποστηρίζουν τις δικές τους επιστημονικές θέσεις και απόψεις,προτείνουν τις ενδεδειγμένες προφυλάξεις, κάνουν ό,τι καλύτερο μπορούν και επιβάλλει η επιστημονική τους κατάρτιση για να προστατεύσουν την κοινότητα. Να προστατεύσουν όλους εμάς.

Η Εκκλησία ωστόσο πρέπει να συνεχίσει να κάνει τη δική της δουλειά. Και αυτή είναι η πνευματική στήριξη όλων των ανθρώπων σε μια ιδιαίτερη στιγμή για την Παγκόσμια κοινωνία.